Σούρα Αλ-Αράφ — Στίχος 174

Και (ανάφερε, ω, Μωχάμμαντ) όταν ο Κύριός σου έβγαλε από την οσφύ των παιδιών του Αδάμ τους απογόνους τους [δηλ. από την οσφύ του Αδάμ τα παιδιά του και ούτω καθεξής] και τους έκανε να μαρτυρήσουν ως απόδειξη εναντίον του εαυτού τους, (ρωτώντας τους γι' αυτό που έχει ήδη βάλει στην έμφυτη φύση τους): «Δεν είμαι ο Κύριός σας;» Είπαν: «Ναι, πράγματι, Εσύ είσαι, και μαρτυρούμε γι' αυτό.» (Το κάναμε αυτό) για να μην πείτε την Ημέρα της Ανάστασης: «Στ' αλήθεια, δεν το ξέραμε αυτό!»

Ή να πείτε: «Στ’ αλήθεια, οι γονείς μας -πριν από μας- είναι εκείνοι που απέδιδαν (πρώτοι) εταίρους στον Αλλάχ στη λατρεία, ενώ εμείς ήμασταν οι απόγονοι -μετά απ' αυτούς- (και απλά τους ακολουθήσαμε από άγνοια). Θα μας καταστρέψεις, λοιπόν, για ό,τι έκαναν εκείνοι που κατέστησαν τις καλές πράξεις τους μάταιες (μέσω της απιστίας τους);»

Και απάγγειλέ τους (ω, Προφήτη, στα παιδιά του Ισραήλ) την είδηση εκείνου του άνδρα στον οποίο δώσαμε τα σημάδιά Μας, αλλά τα άφησε και έτσι τον ακολούθησε ο Σατανάς (και τον κύριευσε) και έτσι έγινε (εκείνος ο άνδρας) ένας από τους παραπλανημένους που καταστράφηκαν.

Αν θέλαμε, θα τον υψώναμε μ' αυτά (τα σημάδια), αλλά αυτός προσκολλήθηκε στη γη (και στις απολαύσεις της εγκόσμιας ζωής) και ακολούθησε τις επιθυμίες του. Το παράδειγμά του είναι σαν αυτό ενός σκύλου: αν τον διώχνεις, βγάζει τη γλώσσα του, και αν τον αφήσεις, εξακολουθεί να βγάζει τη γλώσσα του. Αυτό είναι το παράδειγμα εκείνων των ανθρώπων που διαψεύδουν τα σημάδιά Μας (είτε τους καλείς στο Ισλάμ, είτε τους αφήνεις, είναι το ίδιο γι' αυτούς). Γι' αυτό, αφηγήσου τις ιστορίες, μήπως και να τα αναλογιστούν!