Sura Al-A'raf — Werset 176

Znaczenie wybranych słów:

• Achlada (أَخْلَدَ) – skłonił się, przylgnął, oddał się całkowicie czemuś.
• Ilā al-ard (إِلَى الْأَرْضِ) – do ziemi, czyli do spraw doczesnych, do życia światowego.
• Yalhat (يَلْهَثْ) – dyszeć, wysunąć język (jak pies), co jest oznaką ciągłego niepokoju i pragnienia.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Gdyby Allah zechciał, podniósłby tego człowieka na wysokie stopnie godności i uczyniłby go jednym z uczonych, którzy idą drogą prawdy i czynią dobro – a to dzięki tym znakom i dowodom, które mu przekazał. Lecz on wybrał inną drogę: przylgnął do ziemi, czyli do spraw tego świata, i oddał się swoim zachciankom, przedkładając przyjemności i namiętności nad życie ostateczne. Odmówił posłuszeństwa Bogu i sprzeciwił się Jego nakazom.

Jego przykład jest jak przykład psa: czy go przegonisz, czy zostawisz w spokoju – i tak będzie dyszał i wysuwał język. Podobnie ten człowiek: czy go napominasz i wzywasz do dobra, czy pozostawiasz go samemu sobie – on trwa w swoim zaprzeczeniu prawdzie i nie zmienia swojej postawy. Taki jest opis ludzi, którzy odrzucili Boże znaki i trwali w swoim błędzie, zanim przyszło do nich światło przewodnictwa.

Następnie Bóg zwraca się do Swojego Proroka ﷺ, mówiąc: „Opowiadaj im historie dawnych narodów i przekazuj im opowieści o tych, którzy odrzucili prawdę, aby zastanowili się i wyciągnęli z nich naukę”. W tych opowieściach kryje się największy cud – ponieważ Prorok ﷺ przekazywał rzeczy, o których mógł wiedzieć jedynie ten, kto znał wcześniejsze księgi. Być może ludzie, słuchając tych historii, zaczną myśleć i rozważać, a wtedy uwierzą w to, z czym przyszedł.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Wiedza i znajomość prawdy są wielkim dobrem, ale nie wystarczą same w sobie – potrzebne jest działanie zgodne z tą wiedzą. Ten, kto wie, ale nie postępuje według tego, co wie, traci ogromną szansę i naraża się na poniżenie.
2. Przywiązanie do spraw doczesnych i podążanie za własnymi zachciankami jest przyczyną upadku człowieka, nawet jeśli posiada on wiedzę i zdolności.
3. Człowiek, który odrzuca prawdę, jest jak pies dyszący w każdej sytuacji – niezmienny w swoim złym stanie, niezależnie od tego, czy ktoś go napomina, czy pozostawia go samego. To ostrzeżenie przed trwaniem w uporze i brakiem refleksji.
4. Opowiadanie historii dawnych narodów i przekazywanie ich losów jest skutecznym środkiem do pobudzenia myślenia i skłonienia serc do refleksji nad konsekwencjami czynów.
5. Werset ten uczy nas, że miłosierdzie Boże jest ogromne – Bóg pragnie dla nas dobra i chce nas podnieść, ale to od nas zależy, czy wybierzemy drogę wznoszenia się ku Niemu, czy też drogę upadku.