Сураи Аль-Араф — Оят 197

1. Маънои калимаҳо:

— «تَدْعُونَ»: даъват мекунед, мехонед, парастиш мекунед.

— «مِن دُونِهِ»: ғайри Ӯ, яъне ба ҷуз Аллоҳ.

— «لَا يَسْتَطِيعُونَ»: тавон надоранд, қодир нестанд.

— «نَصْرَكُمْ»: ёрии шуморо.

— «أَنفُسَهُمْ»: худи онҳоро, ҷони худро.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба мушрикон ва ҳамаи онҳое, ки ғайри Аллоҳро ба худоӣ мехонанд, хитоб мекунад, ки он бутҳо ва маъбудоне, ки шумо ба ҷуз Аллоҳ даъват мекунед ва ба онҳо умед мебандед, на метавонанд ба шумо ёрӣ расонанд ва на метавонанд худи худро аз зарару бадӣ ҳифз кунанд. Онҳо дар ҳақиқат нотавонанд ва ҳеҷ қудрату ихтиёре надоранд. Пас чӣ гуна шумо онҳоро ба ҷои Аллоҳи Қодири Тавоно мехонед ва ба онҳо такя мекунед?! Ин оят бори дигар равшан месозад, ки маъбудони ботил на фоидае мерасонанд ва на зараре, ва танҳо Аллоҳи Ягона аст, ки ба бандагони Худ ёрӣ медиҳад ва ҳама корҳоро тадбир мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки танҳо ба Аллоҳи Таъоло такя кунем ва дар ҳамаи корҳо аз Ӯ ёрӣ бихоҳем, зеро танҳо Ӯ тавоност ва ба бандагони Худ ёрӣ медиҳад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки такя кардан ба ғайри Аллоҳ — ба бутҳо, қувваҳои беҷон ё махлуқоти нотавон — ботил ва бефоида аст.

— Ин оят моро ба тавҳид ва ихлос дар ибодат даъват мекунад ва дилҳоро ба сӯи Аллоҳи Ягона мекашад.

— Ин оят дарс медиҳад, ки инсон бояд ақлу фикрати худро кор фармояд ва набояд ба чизҳои нотавон, ки на ба худ ва на ба дигарон фоида расонда метавонанд, дил бандад.

— Ин оят раҳмати Аллоҳро нишон медиҳад, ки бандагони Худро аз роҳи гумроҳӣ огоҳ мекунад ва ба роҳи рост ҳидоят менамояд.