Сураи Аль-Араф — Оят 204

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «فَاسْتَمِعُوا»: гӯш диҳед, яъне бо диққат гӯш кунед.

— «أَنصِتُوا»: хомӯш шавед ва сухан нагӯед, то ки шунидани Қуръон халал наёбад.

— «لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ»: то ки шояд ба шумо раҳм карда шавад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба бандагони худ фармон медиҳад, ки ҳангоме Қуръон хонда мешавад, бо диққат ба он гӯш диҳанд ва хомӯш бошанд, то ки маъноҳои онро дарк кунанд ва аз он баҳра гиранд. Ин амр барои он аст, ки шунидани Қуръон бо диққат ва хомӯшӣ воситаи фаҳмидан ва амал кардан ба он мебошад ва сабаби раҳмати Худованд мегардад. Ҳар касе ки ба оёти Қуръон гӯш диҳад ва хомӯш монад, дилаш барои қабули ҳидоят омода мешавад ва умедворам, ки Худованд ба ӯ раҳм кунад. Ин ҳукм на танҳо дар намоз, балки дар ҳар маҷлисе, ки Қуръон хонда мешавад, амал мекунад, то ки эҳтироми Каломи Худо нигоҳ дошта шавад ва мардум аз он фоидаи комил гиранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Қуръон Каломи Худованд аст ва шунидани он бо адаб ва хомӯшӣ эҳтироми он аст.

— Гӯш додан ба Қуръон бо диққат боиси фаҳмидани маъноҳои он ва амал кардан ба он мегардад.

— Хомӯшӣ ҳангоми хондани Қуръон сабаби ба даст овардани раҳмати Худованд аст.

— Ин оят моро тарбия мекунад, ки дар маҷлисҳои илм ва Қуръон одобро риоя кунем ва аз суханҳои беҳуда парҳез намоем.

— Ҳар касе ки ба Қуръон гӯш диҳад ва ба он амал кунад, дар дунё ва охират ба некӣ ва раҳмат ноил мешавад.