Surja El-A'raf — Ajet 64

Kuptimi i fjalëve:

• فِي الْفُلْكِ: në anije.
• عَمِينَ: të verbër nga zemra, që nuk shohin të vërtetën.

Tefsiri i ajetit:

Pasi populli i Nuhut (alejhi selam) e mohoi atë dhe vazhdoi në mosbesimin e tij, duke i hedhur poshtë argumentet e qarta që ua solli, ata e përgënjeshtruan hapur. Atëherë Allahu iu përgjigj lutjes së profetit të Tij dhe e shpëtoi atë bashkë me besimtarët që ishin me të në anije, duke i shpëtuar nga përmbytja e madhe. Ndërsa ata që mohuan shenjat dhe argumentet e Allahut, i përmbyti me ujin e madh që i mbuloi të gjithë, si dënim për kokëfortësinë e tyre. Ata ishin njerëz me zemra të verbëra, që nuk arrinin ta shihnin të vërtetën edhe pse ajo ishte e qartë para tyre, sepse verbëria e tyre nuk ishte e syve, por e zemrave që refuzonin të kuptonin.

Përfitimet nga ajeti:

• Fitorja e Allahut për të dërguarit e Tij dhe për besimtarët është e sigurt, edhe nëse vonohet, sepse Ai nuk i lë robërit e Tij besnikë pa ndihmë.
• Ndëshkimi i Allahut për mohuesit është i pashmangshëm, dhe asnjë fuqi nuk mund ta ndalojë atë kur Ai vendos ta zbresë.
• Verbëria e zemrës është më e rrezikshme se verbëria e syve, sepse ajo i pengon njerëzit të përfitojnë nga argumentet dhe shenjat e qarta.
• Durimi i profetit Nuh (alejhi selam) ndaj popullit të tij dhe lutja e tij kundër tyre na mëson se thirrja në rrugën e Allahut kërkon durim dhe vendosmëri, dhe se rezultati i mirë është gjithmonë për besimtarët.