Сураи Аль-Араф — Оят 66

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «Малаъ»: бузургону сарварони қавм, ашроф ва калонҳои мардум.

— «Сафоҳат»: сабуки ақлӣ, нодонӣ ва бехирадӣ.

— «Назуннука»: мо туро гумон мебарем, яқин дорем ва чунин мепиндорем.

1. Тафсири оят:

Аз қавми Ҳуд (алайҳис-салом) он бузургону сарвароне, ки ба Худо куфр оварда буданд, ба ӯ гуфтанд: «Мо туро дар нодонӣ ва сабуки ақл мебинем, зеро моро ба парастиши танҳо Худо ва тарки парастиши бутҳо даъват мекунӣ, ва мо яқин дорем, ки ту дар даъвои рисолат ва паёмбарӣ аз дурӯғгӯён ҳастӣ».

Онҳо Ҳуд (алайҳис-салом)-ро ба сафоҳат ва камхирадӣ муттаҳам карданд, ҳол он ки худ дар гумроҳӣ ва ҷаҳолат буданд. Онҳо даъвати ӯро ба яктопарастӣ ва тарки бутпарастӣ нафаҳмиданд ва гумон карданд, ки ин кор нишонаи камбуди ақл аст. Инчунин ӯро дар рисолаташ дурӯғгӯ шумурданд, гарчанде ки Ҳуд (алайҳис-салом) ростгӯй ва бо далелҳои равшан омада буд. Ин суханони онҳо аз ҷаҳолат, кибру ғурур ва душмании онҳо бо ҳақ сарчашма мегирифт.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Қуръон ҳақиқатро равшан баён мекунад ва нишон медиҳад, ки мухолифони паёмбарон аксар вақт бо суханони беасос ва туҳматҳо ба муқобили ҳақ мебароянд.

— Ин оят моро меомӯзад, ки дар роҳи ҳақ бояд сабр ва устувор бошем, ҳатто агар мардум моро ба нодонӣ ва дурӯғгӯӣ муттаҳам кунанд.

— Ҳуд (алайҳис-салом) намунаи паёмбари саботманд аст, ки ба туҳматҳои қавми худ аҳамият надода, даъвати худро идома дод.

— Қуръон ба мо мефаҳмонад, ки яктопарастӣ асоси ҳақиқат аст ва ҳар чизе, ки ба он мухолиф аст, аз ҷаҳолат ва гумроҳӣ сарчашма мегирад.

— Ин оят боиси ташвиқи одамонест, ки ба ҳақиқати Ислом бовар надоранд, то андеша кунанд ва бибинанд, ки Қуръон чӣ гуна бо далелҳои равшан ва мантиқи қавӣ омадааст.