Sure A'râf — Ayet 76

Kelime Anlamları:

• İstekberû: Kibirlenenler, büyüklük taslayanlar, kendilerini üstün görenler.
• Âmentüm bihî: Kendisine iman ettiğiniz şey (Salih Peygamber'in getirdiği mesaj ve onun nübüvveti).
• Kâfirûn: İnkâr edenler, kabul etmeyenler, reddedenler.

Tefsir:

Bu âyet, Semûd kavminin helâk edilmeden önceki son safhalarından birini anlatır. Salih Peygamber (a.s.), kavmini Allah'ın birliğine davet ettiğinde, kavim iki gruba ayrılmıştı: İman eden mütevazı müminler ve iman etmeyi reddeden kibirliler. Müminler, Salih'in getirdiği mucizeyi (dişi deve) ve daveti kabul ederek Allah'a teslim olmuşlardı. Ancak kibirlenenler, bu iman karşısında büyük bir gurur ve inatla şöyle dediler: "Biz, sizin iman ettiğiniz şeye kesinlikle kâfiriz; onu reddediyor ve asla kabul etmiyoruz."

Bu söz, onların sadece bir inkârı değil, aynı zamanda müminlere karşı bir meydan okumaydı. Kibirleri, onları hakikati görmekten alıkoymuştu. Oysa Allah'ın mucizesi apaçık ortadaydı; deve kayadan çıkmış, kavmin gözü önünde yaşıyordu. Fakat kalpleri mühürlü olan bu insanlar, gururları yüzünden gerçeği kabul edemediler. Onların bu tutumu, her çağda hakikati reddedenlerin ortak karakteridir: Kibir, insanı kör eder ve kişiyi apaçık deliller karşısında bile inatçı yapar.

Bu kıssada bizim için büyük bir ders vardır. Ey iman eden kardeşim! Sakın kalbine kibir tohumu ektirme. Kibir, şeytanın ilk günahıydı ve Âdem'e secde etmeyi reddetmesine sebep olmuştu. Burada da kibir, Semûd kavminin helâkine zemin hazırladı. Mümin olarak bizler, mütevazı olmalı, hakkı nereden gelirse gelsin kabul etmeliyiz. Unutma ki, Allah kibirli olanları sevmez; ama tevazu sahiplerini yüceltir. Kibir, insanı hem dünyada hem ahirette hüsrana uğratır. Hâlbuki tevazu, cennetin anahtarıdır. Rabbimiz, bizleri kibirden uzak, hakka teslim olan kullarından eylesin. Âmin.