Сураи Аль-Араф — Оят 79

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَتَوَلَّىٰ: рӯй гардонд, рӯй тофт.
• أَبْلَغْتُكُمْ: ба шумо расондам, ба шумо хабар додам.
• رِسَالَةَ رَبِّي: паёми Парвардигорам, яъне он чизе ки Аллоҳ ба ман фармуда буд, ки ба шумо бирасонам.
• نَصَحْتُ لَكُمْ: ба шумо панд додам, хайрхоҳӣ кардам.
• النَّاصِحِينَ: панддиҳандагон, хайрхоҳон.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки қавми Солеҳ (алайҳис-салом) муъҷизаи Аллоҳро инкор карданд ва ба ҳалокат гирифтор шуданд, Солеҳ (алайҳис-салом) аз онҳо рӯй гардонд ва гуфт: «Эй қавми ман! Ман паёми Парвардигорамро ба шумо расондам ва ба шумо панд додам, шуморо ба некӣ даъват кардам ва аз бадӣ боздоштам, вале шумо мардуме ҳастед, ки панддиҳандагонро дӯст намедоред ва суханони онҳоро намепазиред».

Ин оят нишон медиҳад, ки паёмбар вазифаи худро иҷро кард — паёмро расонд ва панд дод, аммо қавм қабул накарданд. Ӯ бо дарду афсӯс ба онҳо муроҷиат кард, на барои он ки чизе кам карда бошад, балки барои он ки онҳо аз ҳидоят маҳрум монданд.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

• Вазифаи даъваткунанда танҳо расондани паём ва панд додан аст, на маҷбур кардани мардум ба қабули он.
• Бояд паёмро бо амонатдорӣ ва самимият расонд, ҳатто агар мардум қабул накунанд.
• Панддиҳӣ ва хайрхоҳӣ сифати некӯи паёмбарон аст ва мусулмон бояд ин сифатро дар худ парвариш кунад.
• Инсон бояд сухани панддиҳандаро бипазирад ва аз ғурур ва саркашӣ дурӣ ҷӯяд.
• Қабул накардани панд ва дӯст надоштани панддиҳандагон сабаби ҳалокат ва маҳрумият аз хайр мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бо нармӣ ва самимият ба мардум муроҷиат кунем ва ҳатто вақте ки қабул намекунанд, бо дард ва афсӯс аз онҳо рӯй гардонем, на бо адоват ва кина.