Сураи Аль-Араф — Оят 81

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ талаб мекунанд:

— «شَهْوَةً»: ҳавас ва майли шаҳвонӣ, ки бо табиати инсонӣ алоқаманд аст.

— «مُسْرِفُونَ»: аз ҳад зиёдаткунандагон, яъне касоне ки аз ҳудуди ҳалол гузашта, ба ҳаром даст мезананд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба қавми Лут хитоб карда, ки онҳо ба ҷои занон ба мардон бо ҳаваси шаҳвонӣ рӯ меоварданд. Ин амал на танҳо хилофи фитрати поки инсонӣ буд, балки бар зидди ақли солим ва шаръи илоҳӣ низ қарор дошт. Онҳо роҳи табиии қонеъ кардани шаҳват, ки Аллоҳ таъоло тавассути занон ҳалол гардонида буд, тарк карда, ба кори зишт ва нораво рӯ оварданд. Ин гуна амал на аз рӯи ақл буд, на аз рӯи нақл ва на аз рӯи фитрат. Бале, онҳо мардуми аз ҳад гузашта буданд, ки ҳудуди ҳалолро тарк карда, ба ҳаром даст ёфтанд ва аз меъёри эътидоли инсонӣ берун рафтанд. Ин феъли зиштро аввалин бор қавми Лут ихтироъ карданд ва пеш аз онҳо касе чунин кори қабеҳро содир накарда буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини фитрат аст ва ҳар чизеро, ки бар зидди фитрати поки инсонӣ бошад, манъ мекунад.

— Аллоҳ таъоло роҳи ҳалоли қонеъ кардани шаҳватро тавассути издивоҷ муқаррар кардааст ва ин роҳи покиза ва эътидол аст.

— Аз ҳад гузаштан дар ҳар кор, аз ҷумла дар ғаризаҳои табиӣ, боиси фасод ва харобӣ дар ҷомеа мегардад.

— Ислом ҷомеаро ба покӣ, эҳтиром ба ҳудуди Аллоҳ ва риояи меъёри эътидол даъват мекунад.

— Пайравӣ аз ақли солим ва фитрати пок ба инсон кӯмак мекунад, ки аз корҳои зишт ва зараровар дур монад ва ба роҳи рост ҳидоят ёбад.