Сураи Аль-Араф — Оят 82

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «Ҷавоб»: посух, сухане, ки дар баробари даъват ё сухан гуфта мешавад.
• «Қаря»: шаҳр ё деҳае, ки мардум дар он зиндагӣ мекунанд.
• «Ятатаҳҳарун»: худро пок медоранд, яъне аз гуноҳу нопокӣ дурӣ меҷӯянд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Лут (алайҳис-салом) қавми худро аз амали зишт ва нопоки худ боздошт ва онҳоро ба тавбаву покӣ даъват кард, онҳо ба ҷои андеша кардан ва аз гуноҳ даст кашидан, ҷавоби дигаре надоштанд, ҷуз он ки ба якдигар гуфтанд: «Лут ва пайравонашро аз шаҳри худ берун кунед, зеро онҳо мардумоне ҳастанд, ки худро пок медоранд ва аз амали мо дурӣ меҷӯянд». Ин сухани онҳо на аз рӯи ҳақиқат, балки аз рӯи масхара ва душманӣ буд. Онҳо покиро айб мешумурданд ва намехостанд, ки дар байни онҳо касоне бошанд, ки аз фисқу фуҷур парҳез кунанд. Ҳамин тавр, онҳо бо ҷидду ҷаҳд дар гуноҳ идома доданд ва ба ҷои ислоҳ, поконро аз худ дур карданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки гуноҳ ва фисқ метавонад одатро то ба дараҷае гумроҳ кунад, ки покӣ ва парҳезгорӣ барояшон айб ва ноқисӣ ба назар расад.
• Покиву парҳезгорӣ хислати ҳамешагии паёмбарон ва мӯъминон аст ва ҳеҷ гоҳ набояд аз он шарм дошт.
• Аз ин оят меомӯзем, ки ҳангоми даъвати мардум ба некӣ бояд сабр кард, ҳатто агар онҳо ба ҷои қабули даъват, ба масхара ва таҳдид рӯ оваранд.
• Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки ҷомеаи гуноҳкор метавонад ба ҷои ислоҳи худ, поконро тангӣ диҳад ва аз худ дур кунад, вале оқибати некӯ ҳамеша барои парҳезгорон аст.
• Ва охирин фоида он аст, ки Қуръон ҳатто ҳолатҳои душвори паёмбаронро бо мо нақл мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва дар роҳи ҳақ устувор бошем.