Sura Al-A'raf — Werset 93

Znaczenie słów:

• فَتَوَلَّى عَنْهُمْ – odwrócił się od nich, oddalił się.
• آسَى – smucę się, żałuję.

Interpretacja wersetu:

Kiedy prorok Szuaib (pokój z nim) zobaczył, że jego lud uparcie trwa w niewierze i że kara Boża jest już nieuchronna, odwrócił się od nich i oddalił. Wówczas wypowiedział słowa pełne bólu i żalu, ale jednocześnie spokoju sumienia: „O ludu mój! Ja naprawdę przekazałem wam wszystkie posłania, które mój Pan mi powierzył, i udzieliłem wam szczerej rady, wzywając was do wiary w Jedynego Boga i porzucenia bałwochwalstwa. Zrobiłem wszystko, co do mnie należało, lecz wy nie chcieliście słuchać ani przyjąć mojego napomnienia. Jakże więc mam się smucić z powodu ludzi, którzy odrzucili prawdę i trwają w niewierze? Nie ma powodu do żalu, skoro uczyniłem wszystko, co mogłem, a oni świadomie wybrali drogę zagłady.”

Korzyści płynące z wersetu:

1. Posłaniec Boży ma obowiązek przekazać objawienie i szczerze napominać ludzi, niezależnie od ich reakcji – jego zadaniem jest ostrzegać, a nie zmuszać do wiary.
2. Człowiek, który wykonał swój obowiązek wobec innych, nie powinien pogrążać się w rozpaczy, gdy ci odrzucają prawdę – czyste sumienie daje wewnętrzny spokój.
3. Wiara jest darem, który człowiek przyjmuje z własnej woli; nikt nie może być za nią zmuszony, a konsekwencje odrzucenia prawdy spadają na samego człowieka.
4. Nawet w chwili rozstania z niewierzącymi, prorok zwraca się do nich z szacunkiem („o ludu mój”), co uczy nas, że dobroć i uprzejmość w słowach powinny towarzyszyć nam zawsze, nawet wobec tych, którzy nas odrzucają.
5. Smutek nad losem innych jest naturalny, ale nie powinien przeradzać się w rozpacz – wierzący pokłada nadzieję w mądrości i sprawiedliwości Boga.