Surah Al-A'raf — Talata 93

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• فَتَوَلَّىٰ عَنْهُمْ – Tumalikod siya (Shu'ayb) mula sa kanila at umalis sa kanilang kalagitnaan.
• رِسَالَاتِ رَبِّي – Ang mga mensahe ng aking Panginoon na ipinagkatiwala sa akin upang iparating.
• نَصَحْتُ لَكُمْ – Taos-puso akong nagpayo sa inyo at pinagsikapan ang inyong ikabubuti.
• آسَىٰ – Ako'y magdalamhati o malungkot.

Interpretasyon ng Talata:

Nang matiyak ni Propeta Shu'ayb (sumakanya nawa ang kapayapaan) na dumating na ang parusa ng Allah sa kanyang mga tao dahil sa kanilang pagpupumilit sa kawalang-paniniwala, siya ay tumalikod mula sa kanila at umalis sa kanilang kalagitnaan. Pagkatapos ay kanyang sinabi sa kanila nang may kalungkutan at pagtatama: "O aking mga kababayan! Tunay na naiparating ko sa inyo ang lahat ng mga mensahe ng aking Panginoon na ipinag-utos Niya sa akin na iparating, at taos-puso akong nagpayo sa inyo — inanyayahan ko kayo sa katotohanan, binalaan ko kayo sa parusa, at pinatnubayan ko kayo sa tamang landas — ngunit hindi ninyo tinanggap ang aking payo at hindi kayo sumunod sa aking patnubay. Kaya paano ako magdalamhati o malungkot sa mga taong nagpumilit sa kanilang kawalang-paniniwala at pagtanggi sa Allah at sa Kanyang mga sugo? Hindi nararapat na ako'y malungkot sa kanila, sapagkat sila mismo ang pumili ng kanilang kapahamakan matapos ang malinaw na paalala."

Mga Aral na Mapupulot:

1. Ang mga propeta at mga tagapagdala ng mensahe ng Allah ay ganap na nagampanan ang kanilang tungkulin sa pagpapaabot ng mensahe at pagbibigay ng taos-pusong payo, at sila ay walang pananagutan sa mga tumanggi.
2. Ang tunay na pagdadalamhati ay nararapat lamang para sa mga taong may pag-asa pang magbago, ngunit ang mga nagpumilit sa kawalang-paniniwala hanggang sa dumating ang parusa ay hindi nararapat na pag-aksayahan ng labis na kalungkutan.
3. Ang tagapagpayo ay dapat maging tapat at buong-buo sa kanyang payo, at pagkatapos nito ay iiwan niya ang resulta sa Allah — hindi siya dapat mawalan ng pag-asa o magdalamhati nang labis sa mga tumatanggi.
4. Ang kawalang-paniniwala at pagmamatigas laban sa katotohanan ay isang malaking kapahamakan na naghahatid sa tao sa pagkawasak, kaya dapat magmadali ang tao sa pagsunod sa mga propeta at sa mga aral ng Islam.
5. Ang kagandahang-asal ng mga propeta sa kanilang mga tao — sila ay nagsasalita nang may kahinahunan at pagmamahal kahit sa huling sandali, na nagtuturo sa atin ng kahalagahan ng mabuting pakikipag-usap at pagiging mahabagin sa pagtawag tungo sa Allah.