Сураи Аль-Араф — Оят 92

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «كَذَّبُوا»: дурӯғ бароварданд, инкор карданд.
• «شُعَيْبًا»: номи паёмбаре аз паёмбарони Худо, ки ба сӯи мардуми Айка ва Мадян фиристода шуда буд.
• «يَغْنَوْا»: зиндагӣ кунанд, бимонанд, дар он ҷо иқомат дошта бошанд.
• «الْخَاسِرِينَ»: зиёнкорон, онҳое, ки сармояи худро аз даст додаанд.

1. Тафсири оят:

Онҳое, ки Шуайбро дурӯғ бароварданд ва паёми ӯро инкор карданд, ба гунае нест шуданд, ки гӯё ҳеҷ гоҳ дар он сарзамин зиндагӣ накарда бошанд ва аз неъматҳои он баҳра набурда бошанд. Худованд онҳоро тамоман нобуд кард ва осори онҳо маҳв гардид. Ҳамин касоне, ки Шуайбро дурӯғ бароварданд, дар ҳақиқат худи онҳо зиёнкор буданд — ҳам дар дунё ва ҳам дар охират. Онҳо нафаси худро ва он чи дар ихтиёр доштанд, аз даст доданд ва ба ҳалокат расиданд. Ин дар ҳолест, ки мӯъминони пайрави Шуайб ҳеҷ гоҳ зиёнкор набуданд, бар хилофи он чи кофирон ва дурӯғбарорҳо гумон мекарданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки инкори паёмбарон ва дурӯғ баровардани онҳо оқибати бад дорад ва метавонад боиси нобудии комили инсон дар дунё гардад.
• Худованд одил аст: касоне, ки ҳақро инкор мекунанд, худи онҳо зиёнкор мешаванд, на пайравони ҳақ.
• Ин оят мӯъминонро тасаллӣ медиҳад, ки ҳатто агар дар дунё ба душвориҳо дучор шаванд, дар ҳақиқат онҳо зиёнкор нестанд, балки кофирон ва дурӯғбарорҳо зиёнкоранд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба паёмбарон имон оварем ва аз инкору дурӯғбарорӣ дурӣ ҷӯем, то аз зиёнкорон набошем.
• Ин оят ёдовар мешавад, ки неъматҳои дунё гузарандаанд ва танҳо имон ва амали солеҳ боқӣ мемонад; бинобар ин, бояд сармояи умри худро дар роҳи ҳақ сарф кунем, то дар дунёву охират комёб гардем.