سوره اعراف — آیه 96

معانی کلمات:

• بَرَکات: خیرات و نعمتهای فراوان و پیاپی.
• مِنَ السَّماءِ وَالأَرضِ: از آسمان (مانند باران و رحمت) و از زمین (مانند گیاهان و محصولات).

تفسیر آیه:

اگر مردمِ آن شهرها و آبادیهایی که پیامبران به سویشان فرستاده شدند، به رسالت پیامبران خود ایمان میآوردند و با تقوا میشدند، یعنی از گناهان و نافرمانیهای خدا دوری میکردند و دستورهای او را به جا میآوردند، قطعاً درهای خیر و برکت را از آسمان و زمین به روی آنان میگشودیم؛ بارانهای پربرکت نازل میکردیم، زمین را سرسبز و پرثمر میساختیم و نعمتهای فراوانی از هر سو به آنان میرسید. اما آنان نه تنها ایمان نیاوردند و تقوا پیشه نکردند، بلکه پیامبران را تکذیب کردند و حق را انکار نمودند. از این رو، به خاطر گناهان و اعمال ناشایستی که مرتکب میشدند، آنان را به عذاب و هلاکت گرفتار کردیم و نعمتها را از آنان سلب نمودیم.

فواید و پیامهای آیه:

• ایمان و تقوا، کلید گشایش برکات الهی در زندگی است؛ هر جامعهای که به خدا ایمان آورد و از گناه دوری کند، خداوند نعمتهای خود را بر او سرازیر میکند.
• رابطهی میان اعمال انسان و سرنوشت او کاملاً واقعی است؛ گناهان و تکذیب حق، سبب محرومیت از رحمت خدا و نزول بلاها میشود.
• خداوند هرگز بندگانش را به ظلم هلاک نمیکند؛ بلکه عذاب او نتیجهی اعمال خود انسانهاست و این نشانهی عدالت کامل پروردگار است.
• این آیه، انگیزهای قوی برای اصلاح جامعه و بازگشت به سوی خداوند است؛ چرا که راه سعادت و آبادانی، در گرو ایمان و تقواست، نه در پیشرفتهای مادی صرف.