Sura Nuh — Werset 14

Znaczenie słów:

• Aṭwāran (أَطْوَارًا) – etapami, stopniowo, w kolejnych fazach i stadiach.

Tafsir (Wyjaśnienie):

Allah zwraca się do ludzi przez usta swojego proroka Nuh (Noego), przypominając im o swojej wszechmocy i o tym, jak wspaniale stworzył człowieka. Werset ten jest częścią dłuższej wypowiedzi, w której Nuh nawołuje swój lud do pokuty i powrotu do Boga. Mówi im: „Dlaczego nie boicie się potęgi Allaha i nie okazujecie Mu czci, skoro to On was stworzył?”

Allah stworzył człowieka w etapach – od kropli nasienia (nutfa), przez grudkę krwi (alaka), następnie przez zawiązek mięsa (mudgha), aż do ukształtowania kości, pokrycia ich mięsem i tchnięcia życia. Ten proces nie nastąpił nagle, lecz rozwijał się stopniowo, w łonie matki, przez kolejne tygodnie i miesiące. Każdy z tych etapów jest dowodem na mądrość i doskonałość Stwórcy, który nadaje kształt i formę temu, czego pragnie.

Werset ten ma również szersze znaczenie – odnosi się do całego życia człowieka: od niemowlęctwa, przez dzieciństwo, młodość, dojrzałość, aż po starość. Każdy z tych okresów ma swoje cechy i prawa, a wszystko to dzieje się zgodnie z planem i wolą Allaha.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

1. Dowód na istnienie i potęgę Boga – Zwrócenie uwagi na proces powstawania człowieka jest jednym z największych dowodów na istnienie Stwórcy. Ten precyzyjny, etapowy rozwój nie mógłby nastąpić przypadkiem, lecz jest dziełem wszechwiedzącego i wszechmocnego Boga.
2. Pokora i wdzięczność – Kiedy człowiek uświadamia sobie, jak kruche i zależne od Boga jest jego istnienie, rodzi się w nim pokora. Powinien dziękować Allahowi za każdy etap swojego życia i za to, że prowadzi go od słabości do siły, a potem znów ku słabości.
3. Zachęta do refleksji – Werset ten uczy nas, abyśmy patrzyli na siebie i na swoje ciało z podziwem i zadumą. Każdy z nas jest żywym znakiem (ajat) Boga. Kontemplacja nad własnym stworzeniem prowadzi do umocnienia wiary i zbliżenia się do Stwórcy.
4. Nadzieja na miłosierdzie – Wspomnienie o etapowym stworzeniu człowieka pokazuje, że Bóg jest cierpliwy i łaskawy. Tak jak cierpliwie kształtował nas w łonie matki, tak też cierpliwie czeka na naszą skruchę i powrót do Niego. Nie ma powodu do rozpaczy – drzwi przebaczenia są zawsze otwarte.
5. Przestroga przed pychą – Człowiek, który pamięta o swoim skromnym początku (kropli nasienia), nie powinien być wyniosły i dumny. Ta świadomość uczy go pokory wobec Boga i wobec innych ludzi.