Surat Nuh — Ayat 21

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• عَصَوْنِي (ʿaṣawnī): padha mbangkang marang aku, ora manut marang dakwaku.
• اتَّبَعُوا (ittabaʿū): padha ngetutake, nuruti.
• خَسَارًا (khasāran): kapitunan, karusakan, kesasar.

2) Tegese ayat iki:

Nabi Nuh ngaturake pangaduan marang Allah, "Dhuh Pangeran kawula, saestu tiyang-tiyang punika sampun mbangkang dhateng kawula, mboten purun manut dhateng dakwah kawula ingkang ngajak manunggalaken Allah lan nyembah mung dhateng Panjenengan." Ingkang manut marang panjeneungane iku wong-wong cilik lan wong mlarat, padha ngetutake para panggedhe lan pemimpin kang padha kesasar. Para pemimpin mau wis diparingi bandha lan anak dening Allah, nanging kabeh iku ora nambahi apa-apa kajaba mung kapitunan lan kesasar ing donya, sarta siksa ing akherat. Dadi, bandha lan anak kang akeh iku ora dadi berkah kanggo wong-wong mau, amarga padha digunakake kanggo mbangkang marang Allah lan nyasarke wong liya.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen manut marang pimpinan kang kesasar iku bisa nggawa karusakan, mula kudu ati-ati milih sapa kang dadi panutan.
• Bandha lan anak kang akeh iku dudu tandha yen wong iku diridhoi Allah; bisa uga dadi ujian utawa malah nambahi kesasar yen ora digunakake ing dalan kang bener.
• Para pemimpin kang duwe pengaruh kudu eling yen dheweke bakal tanggung jawab marang wong kang padha manut marang dheweke.
• Nabi Nuh menehi tuladha bab kesabaran lan keteguhan ing dakwah, sanajan umate padha mbangkang nganti suwe.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah ngutamakake manut marang Allah lan Rasul, lan ora gampang ketarik marang pimpinan kang nyasarke, sanajan dheweke katon sugih lan kuwasa.
• Iki uga nuduhake yen saben wong kudu mikir dhewe bab bebener, ora mung manut-manut wae marang wong akeh utawa pimpinan tanpa dhasar kang bener.