Surat Nuh — Ayat 20

1) Tegesing tembung-tembung ing ayat:

• لِّتَسْلُكُوا : supaya sira padha lumaku, ngambah, utawa ngliwati.
• سُبُلًا : dalan-dalan, marga.
• فِجَاجًا : jembar, amba, utawa mbukak.

2) Katranganing ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT nerangake bab kahanan bumi kang wis digawe kanggo panggonan urip manungsa. Bumi iki ora mung dadi papan panggonan, nanging uga wis disiapake supaya manungsa bisa mlaku lan ngambah dalan-dalan kang jembar lan amba. Dalan-dalan iki ora mung kanggo lelungan, nanging uga kanggo golek rezeki kang halal, nyambut gawe, lan nindakake kabeh kegiatan urip saben dina.

Allah wis nyiptakake bumi iki kanthi wujud kang rata lan mbukak, supaya manungsa gampang mlaku ing sakupenge bumi, ngliwati lembah, gunung, lan dhataran, kanggo nggayuh kabutuhan uripe. Kabeh iki minangka wujud sih katresnan lan kaluwihan saka Allah marang manungsa, supaya manungsa bisa urip kanthi gampang lan bisa nggolek rezeki kanthi cara kang halal.

Dadi, ayat iki ngelingake manungsa supaya ngerti yen bumi iki minangka nikmat saka Allah kang kudu disyukuri. Kanthi anane dalan-dalan kang jembar, manungsa bisa lelungan, dagang, tani, lan nindakake kabeh kegiatan kanggo nyukupi kebutuhan uripe. Kabeh iki ora liya minangka tandha yen Allah iku Maha Welas lan Maha Ngatur marang kabeh makhluke.

3) Faedah-faedah saka ayat iki:

• Ayat iki mulangake yen bumi iki minangka nikmat gedhe saka Allah, kang kudu disyukuri lan dimanfaatake kanthi becik.
• Nuduhake yen Islam iku agama kang nggampangake urip manungsa, ora nyusahake, lan tansah menehi dalan kang amba kanggo golek rezeki kang halal.
• Ngajak manungsa supaya ora males-malesan, nanging sregep nyambut gawe lan ngupaya rezeki kanthi cara kang bener, amarga bumi iki wis disiapake dening Allah kanggo kabeh makhluke.
• Nuwanake rasa syukur marang Allah, amarga wis paring papan urip kang jembar lan gampang kanggo manungsa.
• Dadi pangeling yen kabeh kang ana ing bumi iki minangka amanah saka Allah, kang kudu dijaga lan dimanfaatake kanthi tanggung jawab.