Сураи Аль-Кияма — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

— «إِلَىٰ»: ба сӯи, ба тарафи.

— «رَبِّكَ»: Парвардигори ту.

— «يَوْمَئِذٍ»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «الْمُسْتَقَرُّ»: ҷойи қарор, ҷойи бозгашт ва анҷом.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯз ҳеҷ гуреза ва паноҳгоҳе барои инсон нест, ва ҳамаи махлуқот ба сӯи Парвардигори ту бозмегарданд. Ҷойи қарор ва анҷоми ҳамаи офаридаҳо дар он рӯз танҳо назди Парвардигор аст. Ӯ ҳамаро ҳисоб мекунад ва ба ҳар кас мувофиқи амалаш ҷазо ё подош медиҳад. Пас инсон наметавонад аз ҳисобу китоб бигурeзад ва ҳеҷ паноҳгоҳе ҷуз Парвардигори худ надорад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва охират ҷойи ҳақиқии бозгашт аст.

— Ҳар кас бояд бидонад, ки амалҳояш бе ҷазо намемонанд ва ҳисобу китоб ҳатмист.

— Ин боварӣ инсонро ба некӣ ва адолат ҳидоят мекунад ва аз зулму гуноҳ бозмедорад.

— Дарёфти он ки паноҳгоҳи ҳақиқӣ танҳо Худованд аст, дилро ором ва умедвор месозад.

— Ин оят ба банда таскин медиҳад, ки адолати Парвардигор комил аст ва ҳеҷ ҳақе поймол намешавад.