Сураи Аль-Кияма — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

— «كَلَّا»: ҳарфи рад ва боздошт аст, яъне «не чунин аст» ва «набояд».

— «لَا وَزَرَ»: «ҳеҷ паноҳгоҳ нест». «Вазар» дар забони арабӣ ба маънои паноҳгоҳ, ҷойи гурез ва ҳар чизест, ки инсон ба он паноҳ мебарад ва аз хатар худро бо он ҳифз мекунад.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҷавоби қатъӣ ба он гумонест, ки инсон дар рӯзи қиёмат мехоҳад бо гурез ва паноҳ ҷустан аз ҳисобу ҷазо халос шавад. Худованд мефармояд, ки чунин нест ва ин хоҳиш ҳаргиз амалӣ намешавад. Дар он рӯз ҳеҷ паноҳгоҳе вуҷуд надорад, ки гунаҳкор ба он паноҳ барад ва худро аз азоб бирасонад. На қалъае ҳаст, ки дар он пинҳон шавад, на қудрате, ки ӯро ҳимоя кунад, ва на касе, ки ӯро аз фармони Парвардигор наҷот диҳад. Ҳамаи роҳҳои гурез бастанд ва танҳо ба сӯи Худованд аст, ки бозгашт ва ҷойи ниҳоии ҳамаи офаридаҳост. Ӯ ҳар касро тибқи амалаш ҷазо медиҳад: некӯкоронро бо раҳмат ва бадкоронро бо адолат.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд дарк кунад, ки рӯзи қиёмат ҳеҷ ҷойи гурез ва паноҳгоҳе нест, бинобар ин бояд пеш аз расидани он рӯз ба сӯи Худованд тавба кунад ва амали солеҳ анҷом диҳад.

— Ин оят дилро бедор мекунад, ки ба ҷойи умед ба мол, қудрат, қабила ё одамон, танҳо ба Худованд такя кунем, зеро Ӯ танҳо паноҳгоҳи ҳақиқӣ аст.

— Ин оят муҳаббат ба адолати Худовандро дар дил зиёд мекунад, ки ҳар касро тибқи амалаш ҷазо медиҳад ва ҳеҷ зулме намешавад.

— Ин оят моро ба сӯи омодагӣ ба охират ҳидоят мекунад ва ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои ҷовидонӣ тайёрӣ бинад.

— Ин оят инсонро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худованд ташвиқ мекунад, зеро то дами марг ва рӯзи қиёмат роҳи бозгашт боз аст ва Худованд тавбаи бандагони худро қабул мекунад.