Сураи Аль-Кияма — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

• «يُنَبَّأُ»: хабар дода мешавад, огоҳ карда мешавад.
• «يَوْمَئِذٍ»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• «مَا قَدَّمَ»: он чи пешопеш фиристод, яъне амалҳое, ки дар ҳаёти дунё анҷом дод.
• «وَأَخَّرَ»: ва он чи ба таъхир андохт, яъне амалҳое, ки боқӣ гузошт ё осоре, ки пас аз марг боқӣ монд.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат ба инсон тамоми аъмоли нек ва бади худро, ки дар дунё пешопеш фиристодааст, хабар дода мешавад. Ҳамон амалҳое, ки дар ҳаёти худ анҷом додааст ва ҳам он чиро, ки баъд аз худ боқӣ гузоштааст — аз некӣ ё бадӣ. Ба ӯ ҳама чиз равшан ва ошкор карда мешавад, то ки ҳеҷ чиз аз назараш пинҳон намонад. Ин оят нишон медиҳад, ки рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобу китоб аст ва ҳар кас натиҷаи амалҳои худро хоҳад дид.

1. Фоидаҳои оят:

• Инсон бояд ҳамеша ба амалҳои худ диққат кунад, зеро ҳамаи онҳо рӯзи қиёмат ба ӯ нишон дода мешаванд.
• Некӣ кардан ва садақаи ҷория (амали нек, ки пас аз марг фоида мерасонад) сабаби саодати абадӣ мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар дунё амалҳои нек анҷом диҳем ва аз бадӣ дурӣ ҷӯем.
• Ҳар як кори нек, ки мо анҷом медиҳем, метавонад ба дигарон таъсир расонад ва савоби он то рӯзи қиёмат ба мо бирасад.
• Ин оят ҳамчунин моро огоҳ мекунад, ки ҳеҷ амале, хурд ё бузург, аз ҳисобу китоби Худо пинҳон намемонад.