Сураи Аль-Кияма — Оят 16

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

• «لَا تُحَرِّكْ»: ҳаракат накун, ҷунбон накун.
• «بِهِ»: бо он, яъне бо Қуръон.
• «لِسَانَكَ»: забони худро.
• «لِتَعْجَلَ»: то ки шитоб кунӣ.
• «بِهِ»: дар он, яъне дар ҳифз ва хондани он.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ҳангоми нузули ваҳй ва хондани Ҷабраил (а) забони худро барои хондани Қуръон зуд ҷунбон накун, то ки пеш аз тамом шудани ваҳй онро ҳифз намоӣ. Ин фармон ба он сабаб буд, ки Паёмбар (с) аз шитоби зиёд барои ҳифз кардани оятҳо пеш аз анҷоми хондани Ҷабраил (а) забонашро ҳаракат медод. Пас Худованд ӯро тарбият намуда, фармуд, ки ором бош ва гӯш кун, зеро ҳифз ва ҷамъоварии Қуръон дар дили ӯ бар зиммаи Худованд аст. Ӯст, ки онро дар синаи Паёмбар (с) ҷой медиҳад ва баъд аз анҷоми ваҳй ӯ метавонад онро бихонад. Ҳамчунин Худованд кафолат дод, ки маъниҳо ва аҳкоми онро барои ӯ равшан месозад. Пас ин оят таълими одоби гирифтани ваҳй ва бовар ба ваъдаи Худованд дар нигаҳдории Қуръон аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд ба бандагони худ тарбият медиҳад ва одоби гирифтани илмро меомӯзад, ки бояд бо оромӣ ва гӯш додан бошад, на бо шитоб ва бесабрӣ.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон аз ҷониби Худованд ҳифз ва нигаҳдорӣ мешавад ва ваъдаи Ӯ ҳақ аст.
• Сабр ва оромӣ дар омӯхтани илм ва Қуръон боиси баракат ва фаҳми беҳтар мегардад.
• Бовар ба Худованд ва таваккул ба Ӯ дар ҳамаи корҳо, аз ҷумла ҳифзи илм, сабаби осонӣ ва муваффақият аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ибодат ва хондани Қуръон бояд бо эҳтиром ва оромӣ бархӯрд кунем, то ки фоидаи бештар барем ва ба ислом ва Қуръон муҳаббат пайдо кунем.