Surah Al-Qiyamah — Talata 36

Kahulugan ng mga Salita:

• Suda: Nangangahulugang pabaya, walang tungkulin, o iniwang walang layunin — hindi inuutusan, hindi pinagbabawalan, at hindi mananagot sa anuman.

Paliwanag ng Talata:

Inilalahad ng talatang ito ang isang mapagmuni-muning tanong: Iniisip ba ng tao — lalo na yaong nagkakaila sa Muling Pagkabuhay — na siya ay iiwanang walang tungkulin at walang pananagutan? Na siya ay hindi uutusan ng mabuti, hindi babawalan sa masama, at hindi tatanungin sa kanyang mga ginawa sa mundo?

Ang sagot ay malinaw: Hindi maaari. Ang tao ay hindi nilikha nang walang layunin. Siya ay nilikha upang sambahin ang kanyang Panginoon, at siya ay binigyan ng isip at kakayahan upang makilala ang tama sa mali. Siya ay inutusan at pinagbawalan, at sa Araw ng Paghuhukom, siya ay tatanungin at gagantihan ayon sa kanyang mga gawa.

Kung susuriin pa nang mas malalim: Hindi ba ang tao noong una ay isang mahinang patak ng semilya na ibinubuhos sa bahay-bata? Pagkatapos, ito ay naging isang namuong dugo, at sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Allah, ito ay nilikha at hinubog sa pinakamagandang anyo? At mula sa taong ito, ginawa Niya ang dalawang uri: lalaki at babae. Hindi ba ang Allah na lumikha ng lahat ng ito ay may kakayahang buhayin muli ang tao pagkatapos ng kanyang kamatayan? Tunay na Siya ay may kapangyarihan sa lahat ng bagay.

Mga Aral at Benepisyo:

1. Ang buhay ng tao ay may layunin at kahulugan — hindi ito basta pagkakataon lamang. Ang bawat isa ay may misyon at pananagutan sa kanyang Panginoon.
2. Ang paniniwala sa pananagutan at pagtutuos sa Kabilang Buhay ay nagbibigay ng direksyon sa pamumuhay — ito ang nagtutulak sa tao na gumawa ng mabuti at umiwas sa kasamaan.
3. Ang paggunita sa pinagmulan ng tao — mula sa isang hamak na patak ng semilya — ay nagtuturo ng pagpapakumbaba at nagpapakita ng walang hanggang kapangyarihan ng Allah.
4. Ang talatang ito ay nagbibigay ng pag-asa: kung nagawa ng Allah na likhain ang tao sa simula, tiyak na Kanyang kayang buhayin siyang muli. Kaya't ang mananampalataya ay nabubuhay nang may pag-asa at pagtitiwala sa katarungan ng Allah.
5. Ang Islam ay nagtuturo na ang tao ay marangal at may mataas na katayuan — siya ay nilikha para sa isang dakilang layunin, hindi upang maging pabaya o walang kabuluhan sa mundong ito.