Surah Al-Insan — Aya 10

Ma’anonin Kalmomin:

• "عَبُوسًا": Wata rana da fuskoki ke yin murtuke saboda tsananin tsoro da wahala.
• "قَمْطَرِيرًا": Mai tsananin wahala da muni, wanda yake sa ma’uzan Allah su damu matuƙa.

Tafsirin Ayar:

Waɗannan mutanen kirki (abin da ake magana a kai a cikin surar) suna cewa: "Lalle ne mu, muna tsoron Ubangijinmu a wani yini mai murtuke fuska, mai tsananin wahala da muni." Wato suna nufin suna tsoron ranar tashin kiyama, wadda a cikinta fuskokin miyagu za su murtuke saboda tsananin tsoro da bala’in da ke cikinta. Wannan yini ba shi da sauƙi, sai ga wanda Allah ya jiƙansa. Saboda haka, su waɗannan mutanen suna yin ayyukan alheri da suke yi, kamar cika alkawari da ciyar da matalauta da marayu da fursunoni, ba don neman yabo ko sakamako daga mutane ba, amma don neman yardar Allah da tsira daga azabar wannan yini mai tsanani.

Fa’idojin Ayat:

1. Ƙwararrun muminai suna aiki da ibada ba don neman yabo ko ladar duniya ba, amma don tsoron Allah da fatan samun rahamarsa.
2. Tsoron ranar kiyama yana motsa mumini ya yi kyautatawa ga talakawa da mabukata, kamar yadda waɗannan mutanen suka ciyar da matalauta da marayu da fursunoni.
3. Imani da tsananin ranar tashin kiyama yana sa mumini ya kasance mai hankali a rayuwarsa, yana guje wa zunubai da yin ayyukan alheri don samun tsira a wannan rana.
4. Ayar tana nuna cewa kyakkyawan aiki ba shi da amfani idan ba tare da niyyar neman yardar Allah ba, kuma mumini ya kamata ya kasance mai tsoron Allah a duk ayyukansa.