Surat Al-Insan — Ayat 20

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• ثَمَّ (tsamma): ing kono, yaiku panggonan ing swarga.
• نَعِيمًا (na'īman): nikmat, kabungahan, lan kepenak kang ora bisa digambarake.
• مُلْكًا كَبِيرًا (mulkan kabīran): karajan utawa panguwasa kang gedhe banget lan jembar tanpa wates.

2) Tegese ayat:

Nalika kowe ndeleng ing panggonan kono, yaiku ing swarga, kowe bakal weruh nikmat kang ora bisa dijlentrehake nganggo tembung apa wae, lan uga bakal weruh karajan kang gedhe banget, jembar, lan ora ana tandhingane. Nikmat lan karajan iku ora bisa dibandhingake karo apa wae ing donya iki, amarga iku kabeh wis disiapake dening Allah kanggo wong-wong kang padha iman lan taqwa.

3) Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake marang kita yen swarga iku panggonan kang kebak nikmat kang ora bisa dibayangake dening pikiran manungsa. Kabeh kang ana ing kono iku endah lan nyenengake.
• Wong kang iman lan taqwa bakal entuk karajan kang gedhe ing akhirat, ora mung nikmat jasmani nanging uga kamulyan lan panguwasa kang ora ana tandhingane.
• Ayat iki nuwuhake pangarep-arep lan semangat kanggo nglakoni kabecikan, amarga kabeh pengorbanan lan kesabaran ing donya iki bakal diganjar kanthi nikmat kang ora bisa diukur.
• Kita dielingake supaya ora kepincut banget marang donya kang mung sakedheping netra, nanging kudu ngupayakake urip kang langgeng ing akhirat.
• Ayat iki uga nuduhake yen Islam iku agama kang nggawa kabar bungah marang wong-wong kang padha percaya lan nindakake kabecikan, supaya padha sregep lan seneng nglakoni perintah Allah.