Сураи Аль-Инсан — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

• ثَمَّ: он ҷо, дар он макон (ишора ба Ҷаннат).
• نَعِيمًا: неъмат, хушӣ, осоиш.
• مُلْكًا: подшоҳӣ, ҳокимият, салтанат.
• كَبِيرًا: бузург, калон, васеъ.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба аҳли Ҷаннат ва неъматҳои он ишора мекунад ва мефармояд: Ҳар гоҳ ки ту ба он ҷо — яъне ба Ҷаннат — назар андозӣ, неъматеро мебинӣ, ки ҳеҷ забон тавон тавсифи онро надорад ва ҳеҷ чашм монанди онро надидааст. Ин неъматҳо аз ҳар чизи дунёӣ болотар ва поктар мебошанд. Ҳамчунин дар он ҷо подшоҳӣ ва салтанати бузургро мебинӣ, ки васеъ ва беканор аст, ба гунае ки ҳеҷ подшоҳии дунё ба он намерасад. Ин салтанат на танҳо дар ихтиёр ва хоҳишҳо, балки дар ҳамаи ҷанбаҳои ҳаёт аст — ҳар чиро ки бихоҳанд, ҳозир аст ва ҳар ҷо ки бихоҳанд, озодона мераванд. Ин оят баёнгари он аст, ки Ҷаннат ҷои неъматҳои бепоён ва подшоҳии азимест, ки Худованд ба бандагони некӯкори худ ваъда додааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки агар дар дунё ба тоъат ва ибодат машғул шавад, Худованд дар охират ба ӯ неъматҳои беҳисоб ва подшоҳии бузург ато мекунад.
• Ҷаннат ҷои хушӣ ва осоиши ҷовидонӣ аст, ки ҳеҷ чашм монанди онро надида ва ҳеҷ гӯш нашунидааст — ин барои ҳар муъмин ангезаи бузург аст, ки ба сӯи некӯкорӣ ҳаракат кунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки подшоҳии ҳақиқӣ ва пойдор танҳо дар охират аст ва он аз они бандагони солеҳ аст, на подшоҳони дунё, ки салтанати онҳо гузаро ва маҳдуд аст.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоати Худованд тарғиб мекунад, то ки ба ин неъматҳои бузург ва подшоҳии ҷовидонӣ ноил гардем.