Сураи Ан-Назиат — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

— «Қолу»: гуфтанд.

— «Тилка»: он.

— «Изан»: дар ин сурат, пас.

— «Карра»: бозгашт, дубора зинда шудан.

— «Хосира»: зиёнкор, ботил, ноком.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз забони инкоркунандагони қиёмат аст. Онҳо мегӯянд: «Агар мо пас аз марг дубора зинда шавем ва ба ҳаёти дунё баргардем, ин бозгашт ботил ва зиёнкор хоҳад буд». Яъне онҳо баъс (дубора зинда шудан)-ро ғайриимкон ва беҳуда мешуморанд ва мегӯянд, ки агар чунин чизе рӯй диҳад, мо ҳатман зиён хоҳем кард. Ин суханони онҳо аз сабаби инкор ва шубҳаи онҳо ба қудрати Худованд бар зинда кардани мурдагон аст. Онҳо гумон мекунанд, ки пас аз пӯсидани устухонҳо бозгашт ба ҳаёт имконнопазир аст ва инро кори ботил медонанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инкоркунандагони қиёмат ҳақиқатро бо гумон ва хаёли худ инкор мекунанд, на бо далели қатъӣ.

— Қудрати Худованд бар ҳама чиз комил аст ва зинда кардани мурдагон барои Ӯ осон аст.

— Инсон бояд ба рӯзи қиёмат бовар дошта бошад, зеро ин бовар ӯро ба амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад.

— Қуръон ҳатто суханони мухолифонро нақл мекунад, то ҳақиқат равшан гардад ва инсонҳо андеша кунанд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон бовар кунем ва аз инкору шубҳа дурӣ ҷӯем, зеро инкор сабаби зиён ва нокомӣ дар охират мегардад.