Sura An-Nazi'at — Werset 31

Znaczenie słów:

• mā'ahā – jej wodę, czyli źródła i wody podziemne.
• mar'āhā – jej pastwiska, czyli to, co rośnie na ziemi jako pokarm dla zwierząt.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Allah – Wysławiony i Najwyższy – po wspomnieniu o rozpostarciu ziemi, wyjaśnia, na czym polegało to przygotowanie jej dla stworzeń. Otóż wyprowadził z ziemi jej wodę – rozszczepiając źródła i sprawiając, że woda wypływa na powierzchnię, tworząc rzeki, studnie i źródła. Następnie sprawił, że wyrosła na niej roślinność, która jest pastwiskiem dla zwierząt – zarówno dzikich, jak i hodowlanych. W ten sposób ziemia stała się gotowa do życia: woda jest podstawą istnienia, a roślinność – pokarmem dla stworzeń, które z kolei są pożywieniem dla ludzi. To wszystko jest dowodem na doskonałość Bożego dzieła i Jego wszechmoc. Ten werset podkreśla, że Allah nie tylko stworzył ziemię, ale także wyposażył ją we wszystko, co potrzebne do życia – wodę i roślinność, które są fundamentem egzystencji wszystkich istot żywych.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Doskonałość Bożego stworzenia – ziemia nie została pozostawiona bez przygotowania, lecz wyposażono ją w wodę i roślinność, co ukazuje mądrość i troskę Stwórcy o Jego stworzenia.
2. Woda i roślinność jako znak Bożej łaski – te dwa elementy są podstawą życia na ziemi; ich istnienie przypomina nam o codziennych błogosławieństwach, które często uważamy za oczywiste.
3. Wszechmoc Boga – Ten, który potrafił wyprowadzić wodę z suchej ziemi i uczynić ją zieloną, z pewnością potrafi wskrzesić umarłych. To wzmacnia naszą wiarę w Dzień Zmartwychwstania.
4. Wdzięczność wobec Stwórcy – patrząc na przyrodę, powinniśmy dostrzegać w niej dowody Bożej dobroci i dziękować Mu za wszystko, co nam zapewnił.
5. Nauka pokory – człowiek nie jest w stanie stworzyć nawet źdźbła trawy ani sprawić, by woda wypłynęła z ziemi; to uczy nas pokory wobec potęgi Allaha i skłania do refleksji nad naszym miejscem w Jego stworzeniu.