سوره نازعات — آیه 31

معانی واژگان:

• ماءها: آبهای آن (چشمهها و آبهای زیرزمینی).
• مرعاها: چراگاه آن، گیاهانی که برای چرای حیوانات مناسب است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال پس از بیان آفرینش آسمانها و گسترش زمین، به بیان نعمتهای زمین میپردازد و میفرماید که او از زمین، آبهایش را بیرون آورد و گیاهان و چراگاههایش را رویانید. منظور از «اخراج آب» این است که خداوند چشمهها و آبهای زیرزمینی را از دل زمین جاری ساخت و زمین را با آب سیراب کرد. سپس به دنبال آن، گیاهان و علفهایی را که حیوانات از آنها تغذیه میکنند، از زمین رویانید. این دو نعمت (آب و گیاه) اساس زندگی انسانها و حیوانات است و بدون آنها حیات ممکن نیست. خداوند با این بیان، قدرت خود را در آفرینش و تدبیر جهان نشان میدهد و یادآوری میکند که آفرینش دوباره انسانها در قیامت، در مقایسه با این آفرینش عظیم، برای او بسیار آسان است.

فواید و پیامهای آیه:

• آب و گیاه از بزرگترین نعمتهای الهی هستند که حیات همه موجودات به آنها وابسته است؛ پس شایسته است انسان قدر این نعمتها را بداند و شکرگزار باشد.
• این آیه نشان میدهد که خداوند نه تنها خالق جهان است، بلکه پیوسته به تدبیر و روزیرسانی به مخلوقاتش مشغول است.
• یادآوری آفرینش زمین و نعمتهای آن، ایمان به قدرت خداوند را تقویت میکند و این باور را در دل انسان زنده میسازد که خداوندی که چنین جهان عظیمی را آفریده، قطعاً قادر به زنده کردن مردگان در روز قیامت است.
• توجه به طبیعت و نعمتهای زمین، انسان را به تفکر و اندیشه در آفرینش دعوت میکند و او را به خالق مهربان نزدیکتر میسازد.