Сураи Ан-Назиат — Оят 45

1. Маънои калимаҳо:

— «مُنذِرُ»: огоҳкунанда, бимдиҳанда.

— «يَخْشَاهَا»: аз он (рӯзи қиёмат) метарсад, аз он бим дорад. Ҳарфи «ҳо» ба рӯзи қиёмат бармегардад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мефармояд, ки вазифаи ту танҳо огоҳ кардан ва бим додан аст, на ин ки вақти фарорасии рӯзи қиёматро донӣ ё онро муайян кунӣ. Илми он танҳо назди Аллоҳ аст ва касе аз он огоҳ нест. Ту танҳо касеро огоҳ мекунӣ, ки аз рӯзи қиёмат метарсад ва аз ҳисобу ҷазои он бим дорад. Зеро танҳо чунин шахс аст, ки аз огоҳии ту фоида мегирад ва панд гирифта, худро барои он рӯз омода месозад. Аммо онҳое, ки дилҳояшон аз ёди рӯзи қиёмат ғофил аст ва ба он бовар надоранд, аз бимдиҳии ту баҳра намегиранд. Ҳарчанд даъвати ту ба ҳама равона шудааст, вале натиҷаи онро касе мебинад, ки дилаш аз тарси Худо зинда аст. Пас, вазифаи ту расонидани паём аст ва ҳидоят танҳо ба дасти Аллоҳ аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати илми ғайб танҳо ба Аллоҳ таъоло хос аст ва бандагони Ӯ аз он огоҳ нестанд.

— Вазифаи даъватгар огоҳ кардан аст, на маҷбур кардани мардум ба имон; ҳидоят аз ҷониби Аллоҳ аст.

— Дили тарснок аз Худо ва рӯзи қиёмат омодагии беҳтарин барои қабули панд ва ҳидоят аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дилҳои худро бо ёди рӯзи қиёмат зинда нигоҳ дорем ва аз огоҳиҳои Қуръон баҳра гирем.

— Қуръон китоби раҳмат ва панд аст; ҳар касе ба он рӯй оварад ва аз дил бипазирад, роҳи саодатро меёбад.