Сураи Ан-Назиат — Оят 46

1. Маънои калимаҳо:

— «عَشِيَّةً»: вақти баъд аз нисфирӯзӣ то ғуруби офтоб.

— «ضُحَاهَا»: вақти пеш аз нисфирӯзӣ, яъне аввали рӯз то ниспешаш.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ҳолати кофиронро тасвир мекунад, ки онҳо рӯзи қиёматро дида, чунон ҳис мекунанд, ки гӯё дар дунё танҳо як пораи кӯтоҳи рӯз — ё бегоҳии он ё бомдоди он — зиндагӣ кардаанд. Ин аз шиддати ҳавли он рӯз ва бузургии он аст, ки тамоми умри дунё дар назари онҳо ночиз ва кӯтоҳ менамояд. Онҳо дар дунё солҳо ва асрҳо зиндагӣ карда бошанд ҳам, вақте қиёматро мебинанд, чунон ба назарашон меояд, ки гӯё фақат як лаҳза ё як қисми рӯзро дар он ҷо гузаронидаанд. Ин тасвир ҳақиқати беарзиши ҳаёти дунёро дар муқоиса бо ҳаёти охират нишон медиҳад ва одамонро ба андеша водор мекунад, ки барои он рӯзи бузург омодагӣ бинанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё кӯтоҳ ва гузаро аст ва набояд ба он дил бастем.

— Ҳавли рӯзи қиёмат бузург аст ва бояд ҳамеша барои он омода бошем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки амалҳои некро дар ҳаёти кӯтоҳи дунё анҷом диҳем, то дар охират комёб шавем.

— Ёдоварии қиёмат дилро нарм мекунад ва инсонро ба тавба ва ибодат наздик месозад.

— Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки илми вақти қиёмат танҳо назди Худованд аст ва мо бояд ба он имон оварем ва омода бошем.