Сураи Ан-Назиат — Оят 44

1. Маънои калимаҳо:

— «مُنتَهَاهَا»: анҷом ва охири он; яъне донистани вақти вуқӯи он танҳо ба Худованд раҷъ мешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҷавоби Худованд ба саволи кофирон аст, ки бо истиҳзо ва масхара аз вақти фарорасии Қиёмат мепурсиданд. Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки донистани вақти фарорасии Қиёмат ва анҷоми он танҳо ба Парвардигори ту вобаста аст ва касе ғайр аз Ӯ аз он огоҳ нест. Ту на аз он огоҳӣ дорӣ ва на касе дигар. Вазифаи ту танҳо огоҳ кардан ва бим додан аст, на муайян кардани вақти он. Ҳатто бузургтарин фариштагон ва паёмбарон низ аз донистани вақти он оҷизанд. Танҳо Худованди Мутаъол аст, ки аз рӯзи Қиёмат ва вақти дақиқи он огоҳ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро таълим медиҳад, ки баъзе чизҳо танҳо ба Худованд махсусанд ва бандагони Ӯ набояд дар онҳо баҳс кунанд.

— Ҳикмати он аст, ки инсон ҳамеша омодаи рӯзи Қиёмат бошад, на ин ки вақти онро донед.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки донистани вақти Қиёмат ба манфиати мо нест, балки омодагӣ ба он аст, ки муҳим аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Худованд таваккал кунем ва ба қазои Ӯ розӣ бошем.

— Ин оят моро ба сӯи амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад, то ки дар рӯзи Қиёмат комёб шавем.