Сураи Аль-Анфаль — Оят 55

1. Маънои калимаҳо:

— «الدَّوَابِّ»: ҷамъи «دابّة»، яъне ҳар ҷунбандае, ки рӯи замин меравад; дар ин ҷо мақсад умуми махлуқоти рӯи замин аст.

— «شَرَّ»: бадтарин, палидтарин.

— «كَفَرُوا»: кофир шуданд, яъне ҳақиқатро инкор карданд ва бар куфр исрор варзиданд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки бадтарин ва пасттарин махлуқоте, ки рӯи замин ҷунбиш мекунанд, дар назди Аллоҳ он касоне ҳастанд, ки ба Ӯ ва паёмбаронаш куфр варзидаанд. Инҳо касоне ҳастанд, ки бо исрори худ бар куфр, дигар имон намеоваранд. Онҳо ҳатто агар ҳамаи оятҳо ва нишонаҳои равшани ҳақиқат ба онҳо биёяд ҳам, боз имон намеоваранд, зеро роҳҳои ҳидоят — ақл, шунидан ва дидан — дар онҳо аз кор афтодааст. Онҳо паёмбарони Худоро тасдиқ намекунанд, ба ягонагии Ӯ иқрор намешаванд ва аз шариати Ӯ пайравӣ намекунанд. Аз чунин касон дигар имон оварданро интизор шудан мумкин нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки куфр ва исрор бар он то чӣ андоза дар назди Аллоҳ зишт ва нописанда аст, ки чунин касон бадтарин махлуқоти рӯи замин номида шудаанд.

— Вақте инсон ба ҳақиқат рӯ меоварад ва имон меорад, ӯ дар назди Аллоҳ мартабаи баланд пайдо мекунад; пас бояд қадри имонро донад ва шукргузор бошад.

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки исрор бар гуноҳ ва инкор метавонад инсонро то ҳадде ба поён барад, ки дигар ҳидоятро қабул накунад; бинобар ин бояд ҳарчи зудтар ба сӯи Аллоҳ тавба кунем.

— Қуръон ба мо роҳи наҷотро нишон медиҳад ва моро ба андеша водор мекунад, ки ақл, гӯш ва чашми худро барои дарёфти ҳақиқат истифода барем, то аз зумраи он бадтаринҳо набошем.

— Ин оят ҳамчунин ба мо меомӯзад, ки барои ҳидояти дигарон дуо кунем ва бо нармӣ ва ҳикмат ба онҳо даъват намоем, то дилҳояшон ба сӯи имон кушода шавад.