Сураи Абаса — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

• «قُتِلَ»: дар ин ҷо ба маънои «лаънат шуд» ва «ҳалок гардид» омадааст.
• «الْإِنسَانُ»: инсон; дар ин оят ба маънои инсони кофир ва носипос аст.
• «مَا أَكْفَرَهُ»: чи қадар куфр варзид ва носипосӣ кард! Ин ибора барои изҳори тааҷҷуб ва мазаммат омадааст.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят инсони кофирро сахт мазаммат карда, мефармояд, ки ӯ ҳалок ва лаънат шудааст. Инсон бо вуҷуди он ки Худо ӯро аз обӣ ночиз офарид, ба ӯ шаклу симои зебо дод, роҳи хайру шарро нишон дод, сипас ӯро миронд ва дар гӯр ҷой дод, боз ҳангоми хоҳиш зинда мегардонад ва барои ҳисобу ҷазо барангезад, боз ҳам ба Парвардигори худ куфр меварзад ва носипосӣ мекунад. Пас чи қадар бузург аст куфру носипосии ӯ дар баробари ин ҳама неъматҳо ва эҳсони Худованд! Ин оят ҳамчунин ишора мекунад, ки инсон бояд дар бораи оғози офариниши худ ва рӯзи қиёмат андеша кунад ва аз куфру ғурур даст кашад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд ҳамеша неъматҳои Худовандро ба ёд орад ва шукргузор бошад.
• Куфр ва носипосӣ дар баробари неъматҳои Худо сабаби ҳалокат ва лаънат аст.
• Андеша дар бораи офариниш, марг ва баъд аз марг зинда шудан инсонро ба имон ва амали нек водор мекунад.
• Ин оят ба инсон ҳушдор медиҳад, ки ғурур ва саркашӣ ӯро аз роҳи рост дур накунад.
• Раҳмати Худованд ба инсон бениҳоят бузург аст; бояд қадри онро донист ва ба сӯи Ӯ рӯ овард.