Surja Abese — Ajet 2

Kuptimet e fjalëve:

• el-a’mâ (الأَعْمَى): i verbëri, personi që nuk sheh. Këtu nënkuptohet Abdullah ibn Ummi Mektum, një shok i nderuar i Profetit ﷺ.

Tefsiri i ajetit:

Ky ajet tregon arsyen pse Profeti ﷺ u vrenjt dhe u kthye mënjanë. Ngjarja ka ndodhur kur Profeti ﷺ ishte i angazhuar në bisedë me udhëheqësit e mëdhenj të Kurejshëve, duke shpresuar që t’i ftojë ata në Islam dhe t’i udhëzojë në rrugën e drejtë. Në atë moment erdhi Abdullah ibn Ummi Mektumi, i cili ishte i verbër, duke kërkuar të mësojë nga Profeti ﷺ dhe t’i drejtojë pyetje. Ai ndërpreu bisedën, dhe Profeti ﷺ u shqetësua nga kjo ndërprerje, sepse donte të përqendrohej në bisedën me fisnikët e Kurejshëve, duke shpresuar se bindja e tyre do të sillte dobi të madhe për Islamin.

Megjithatë, Allahu i Lartësuar e qortoi Profetin ﷺ për këtë veprim, duke i bërë të ditur se i verbëri që erdhi me sinqeritet për të mësuar, ishte më i denjë për vëmendje se sa ata që ai shpresonte t’i bindte. Ky qortim ishte një mësim i madh për të gjithë besimtarët: vlera e njeriut tek Allahu nuk matet me pasurinë, pozitën apo fisnikërinë, por me sinqeritetin dhe dëshirën për të mësuar të vërtetën.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ky ajet tregon se edhe Profeti ﷺ, megjithëse ishte i mbrojtur nga gabimet e mëdha, mund të bënte një veprim që kërkonte korrigjim nga Allahu – dhe kjo është një dëshmi e sinqeritetit të Kuranit dhe mëshirës së Allahut ndaj njerëzimit.
2. Mëson se çdo njeri, pavarësisht nga pozita e tij, duhet t’i kushtojë vëmendje atij që kërkon dije dhe udhëzim, pa e nënvlerësuar atë për shkak të pamjes apo statusit të tij shoqëror.
3. Tregon se sinqeriteti në kërkimin e së vërtetës është më i vlefshëm se çdo pasuri apo pozitë, dhe se Allahu i do ata që i drejtohen Atij me zemër të pastër.
4. Ky ajet na mëson përulësinë dhe etikën e lartë në marrëdhëniet me njerëzit – të mos e lëmë atë që kërkon udhëzim, edhe nëse jemi të angazhuar me punë të tjera të rëndësishme.