Сураи Абаса — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

• «يُدْرِيكَ»: туро огоҳ мекунад, ба ту мефаҳмонад.
• «لَعَلَّهُ»: шояд ки ӯ.
• «يَزَّكَّىٰ»: пок мешавад, худро аз гуноҳҳо тоза мекунад.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, чӣ чиз туро огоҳ мекунад ва ба ту мефаҳмонад, ки ҳолати ин марди нобино чӣ гуна аст? Шояд ӯ бо саволе, ки мекунад ва бо он чӣ аз ту мешунавад, худро аз гуноҳҳо пок созад ва ба покиву тозагӣ бирасад. Ё шояд аз ин суханҳо барои ӯ панд ва ибрате ҳосил шавад, ки ӯро аз бадӣ боздорад ва ба некӣ раҳнамоӣ кунад. Пас ту намедонӣ, ки дар дили ӯ чӣ гуна ният ва чӣ қадар ташнагии ҳидоят вуҷуд дорад; шояд ӯ ба воситаи ин таълим покиза шавад ва ба саодат бирасад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар бораи одамон пеш аз вақт ҳукм накунем ва онҳоро бо зоҳирашон баҳо надиҳем, зеро шояд дар дили касе нияти нек ва ташнагии ҳақ вуҷуд дошта бошад, ки мо аз он бехабарем.
• Ҳамаи одамон, хоҳ сарватманд, хоҳ фақир, хоҳ солим, хоҳ маъюб, ҳақ доранд, ки ба илму ҳидоят наздик шаванд ва аз он баҳра гиранд.
• Қуръон ба мо мефаҳмонад, ки покии рӯҳ ва тазагии дил аз гуноҳҳо ҳадафи асосии инсон аст ва роҳи он омӯхтани илми дин ва амал кардан ба он мебошад.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки ҳар кас метавонад бо тавба ва омӯзиш худро пок созад ва ба некуӣ бирасад, ҳатто агар дигарон ӯро ночиз шумурда бошанд.
• Қуръон китоби раҳмат ва ҳидоят аст барои ҳамаи одамон; он касеро, ки бо самимият ба сӯи он меояд, ҳатман ба роҳи рост раҳнамоӣ мекунад ва дилашро равшан месозад.