Сураи Абаса — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

— «فَلْيَنظُرِ»: пас бибояд биандешад ва бингарад.

— «الْإِنسَانُ»: одам, инсон.

— «طَعَامِهِ»: хӯроки ӯ, ризқи ӯ.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят инсонро даъват мекунад, ки ба хӯроки худ бингарад ва дар бораи он андеша кунад. Инсон бояд биандешад, ки ин хӯроке, ки ҳар рӯз мехӯрад, чӣ гуна ба дасти ӯ расидааст. Худои Таоло обро аз осмон фурӯ рехта, заминро шикофта ва аз он ҳар гуна растаниҳо, донҳо, ангур, зайтун, хурмо, боғҳои сердарахт ва меваҳоро рӯёнидааст, то инсон ва чорвояш аз он баҳраманд шаванд. Ҳамин тавр, инсон бояд дар бораи қудрати Худо ва неъматҳои ӯ андеша кунад ва бифаҳмад, ки ин ҳама аз ҷониби Парвардигор аст. Ҳамчунин, инсон метавонад дар бораи ҳоли худ андеша кунад, ки чӣ гуна аз ҳоле ба ҳоле дигар мегузарад, то ба ҳақиқати ҳаёт ва охират пай барад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят инсонро ба андеша ва тафаккур дар бораи неъматҳои Худо даъват мекунад.

— Инсон бояд қадри ризқи худро донад ва шукри Худоро ба ҷо оварад.

— Андеша дар бораи хӯрок ва тарзи ба вуҷуд омадани он инсонро ба шинохти қудрати Худо наздик мекунад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҳаёти худ ва охират андеша кунем ва ба сӯи Худо рӯй орем.

— Инсон бояд фаҳмад, ки ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Худованд аст ва Ӯ ҳамеша нигаҳбони бандагонаш аст.