Сураи Абаса — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

• صَبَبْنَا: рехтем, фурӯ рехтем.
• صَبًّا: рехтан, фурӯ рехтан (масдари таъкидӣ, ки шиддати амалро ифода мекунад).

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба инсон ёдовар мешавад, ки ба ғизои худ, ки сабаби зиндагии ӯст, бингарад ва биандешад, ки чӣ гуна ба вуҷуд омадааст. Ӯст, ки обро аз осмон бо қувват ва фаровонӣ фурӯ рехт — яъне борони серу пурро аз боло бар замин борид. Ин рехтани об бо тамоми қудрат ва фаровонӣ сурат мегирад, то замин сероб гардад ва омодаи рӯидани гиёҳу растаниҳо шавад. Ин об асоси ҳаёти растаниҳост ва Худованд онро бо тадбири дақиқ ва ба андозаи муносиб фурӯ меборад, то ғизои инсон ва чорво фароҳам ояд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд дар бораи неъматҳои Худованд, аз ҷумла обу борон, андеша кунад ва аз худ бипурсад, ки ин ҳама аз куҷост ва кӣ онро тадбир мекунад.
• Обу борон неъмати бузурги Худованд аст, ки бе он ҳаёт имконнопазир аст; шинохтани ин неъмат ба шукргузорӣ водор мекунад.
• Қудрати Худованд дар фурӯ рехтани об аз осмон бо андозаи дақиқ нишонаи раҳмат ва ҳикмати Ӯст.
• Андеша дар бораи офариниш ва рӯзии худ инсонро ба имон ва наздикшавӣ ба Худованд ҳидоят мекунад.
• Ислом дини тафаккур ва андеша аст; ҳар неъмате, ки инсон мебинад, далели вуҷуди Офаридгор ва раҳмати Ӯст.