Абаса сүресі — Аят 34

1. Сөздердің мағынасы:

• يَوْمَ — күн, яғни Қиямет күні.
• يَفِرُّ — қашады, жалтарады, безеді.
• الْمَرْءُ — адам, адам баласы.
• مِنْ أَخِيهِ — өз ағасынан, яғни туған бауырынан.

1. Аяттың тәпсірі:

Бұл аят Қиямет күнінің қорқынышты сәттерін суреттейді. Сол күні адам баласы ең жақын адамдарынан — туған аға-інісінен, бауырынан да қашып, жалтарады. Себебі Қиямет күнінің қасіреті мен қорқынышы соншалықты ауыр болады, әркім тек өз жағдайымен айналысып, өзінің аман қалуын ойлайды. Тіпті бауырлас, туысқан адамдар бір-біріне көмектесе алмайтын, бір-бірінен безетін халге жетеді. Әр адамның алдында өз есебі, өз амалы тұрады, сондықтан ол басқа ешкімге көңіл бөлуге мүмкіндік таппайды. Бұл — сол күннің ауыртпалығы мен әркімнің жеке жауапкершілігін көрсететін мысал.

1. Аяттан алынатын ғибраттар:

• Қиямет күнінің қорқынышы тым үлкен, сондықтан оған әзірлік жасау — әр мұсылманның парызы.
• Адам сол күні ешкімге, тіпті туған бауырына да сүйене алмайды; тек өз ісі мен Аллаға деген иманы ғана пайда береді.
• Бұл аят бізді дүниеде туысқандық пен жақындықты бағалауға, бір-бірімізге жақсылық жасауға шақырады, өйткені ақыретте мұндай мүмкіндік болмайды.
• Ислам — адамды жауапкершілікке, саналы өмірге және Алланың алдындағы есепті ойлауға тәрбиелейтін дін. Осы аят арқылы әр адам өз өмірін қайта ойлап, жақсылыққа ұмтылуға талпынады.
• Құран Кәрімнің осындай аяттары жүректі жібітіп, адамды иманға, тақуалыққа және ақыретті ұмытпауға шақырады.