Сураи Аль-Инфитар — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

— «الأبرار»: ҷамъи «барр» аст, яъне касе ки некӯкорӣ ва некӣ аз ӯ паҳн шудааст; ҳаққи Парвардигорашро бо итоат адо мекунад ва ба мардум то ҳадди имкон некӣ мерасонад.

— «نعيم»: неъмат, хушӣ ва осоиши ҳамешагӣ.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, бандагони некӯкор ва парҳезгор, ки ҳуқуқи Худоро адо мекунанд ва ҳуқуқи бандагони Ӯро риоя менамоянд, дар рӯзи қиёмат дар неъмат ва осоиши ҷовидон қарор мегиранд. Ин неъмат барои онҳост, ки дар дунё бо итоат ва некӯкорӣ худро омода сохтанд ва аз гуноҳу нофармонӣ дурӣ ҷустанд. Пас ҳар касе ки роҳи некӯкориро пеша гирад, подоши ӯ назди Худо маҳфуз аст ва ҳеҷ гоҳ беподош намемонад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки роҳи некӯкорӣ ва итоат ҳеҷ гоҳ бесамар нест ва подоши он неъмати ҷовидонӣ аст.

— Некӯкорӣ танҳо ибодат нест, балки некӣ ба мардум низ қисми он аст; ҳар ки ҳаққи Худо ва ҳаққи бандагонро адо кунад, аз «Аброр» мешавад.

— Ин оят моро ба сӯи адолат, меҳрубонӣ ва хайрхоҳӣ ба дигарон ҳидоят мекунад ва дар дилҳо муҳаббати ислом ва Қуръонро зиёд мегардонад.

— Ҳар неъмате, ки дар охират ба некӯкорон дода мешавад, самараи амалҳои некӯи онҳо дар дунёст; пас биёед дар ҳаёти худ амалҳои некро афзун кунем, то сазовори ин неъмати бузург гардем.