Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

• خِتَامُهُ: анҷом ва мӯҳри он, яъне охири нӯшокӣ ё мӯҳре, ки бо он зарфро мепӯшанд.
• مِسْكٌ: миск, ки як моддаи хушбӯй ва арзишманд аст.
• فَلْيَتَنَافَسِ: пас бикушанд ва пешӣ гиранд дар некӣ.
• الْمُتَنَافِسُونَ: рақобаткунандагон, яъне онҳое, ки барои ба даст овардани некӣ ва савоб пешӣ мегиранд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло васфи шароби биҳиштро баён мекунад, ки он нӯшокиест пок ва гуворо. Охири он бӯи миск дорад, яъне вақте ки бандагони биҳиштӣ онро менӯшанд, дар анҷоми он бӯи хуш ва тароватбахши миск эҳсос мешавад. Ин нишонаи камол ва бузургии неъматҳои биҳишт аст, ки на танҳо таъми гуворо дорад, балки бӯи дилрабо низ дорад.

Сипас Аллоҳ таоло мефармояд, ки дар чунин неъматҳои ҷовидонӣ ва подоши бузург бояд рақобаткунандагон рақобат кунанд. Яъне мардум бояд барои ба даст овардани ризои Аллоҳ ва ҷойгоҳи баланд дар биҳишт бо амалҳои некӯ ва тоъатҳо пешӣ гиранд ва аз якдигар пеш гузаранд. Ин рақобат на барои молу дунёи фонӣ, балки барои неъматҳои ҷовидонӣ ва қурби илоҳӣ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро ба сӯи неъматҳои ҷовидони биҳишт раҳнамоӣ мекунад ва дар дилҳо шавқу рағбат ба охират меафрӯзад.
• Нишон медиҳад, ки сазовори рақобат ва пешӣ гирифтан ҳамин неъматҳои абадӣ ва ризои Аллоҳ аст, на дунёи гузаро.
• Моро ташвиқ мекунад, ки дар амалҳои нек ва тоъатҳо кӯшиш кунем ва аз якдигар пеш гузарем, то ба ин подоши бузург ноил гардем.
• Ин оят ҳамчунин бузургии қудрати Аллоҳро дар офаридани неъматҳои биҳишт нишон медиҳад, ки ҳатто бӯи онҳо низ бениҳоят хуш ва дилпазир аст.
• Ва дар ниҳоят, ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоати Аллоҳ таоло ҳидоят мекунад, то аз зумраи рақобаткунандагони некӣ ва бахтёфтагон дар охират бошем.