Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 27

1. Маънои калимаҳо:

— «Мизоҷ»: омехта ва омезише, ки ба шароб илова мекунанд.

— «Тасним»: номи чашмае дар биҳишт, ки аз ҳама баландтар аст; аз «санам» гирифта шудааст, ки маънои баландӣ ва волоӣ дорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар васфи шароби поки биҳиштӣ сухан мегӯяд, ки ба бандагони ростқавл ва фармонбардор дода мешавад. Гуфта мешавад, ки ин шароб бо об аз чашмае омехта мегардад, ки онро «Тасним» меноманд. Тасним чашмаест дар биҳишт, ки аз ҷиҳати мартаба ва баландӣ аз ҳама болотар аст ва номи он аз маънои баландӣ гирифта шудааст. Аз ин чашма бандагони муқарраб ва наздики Худо менӯшанд ва аз он лаззат мебаранд. Пас, шароби аҳли биҳишт бо ин оби воло ва пок омехта шуда, таъму бӯи онро боз ҳам беҳтар ва дилпазиртар мегардонад. Ин нишонаи иззату каромат ва неъмати бузургест, ки Худованд барои бандагони солеҳ омода кардааст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки биҳишт ҷои неъматҳои пок ва беҳамтост ва Худованд барои бандагони некӯкор подоши бузург омода кардааст.

— Ваъдаи ин неъматҳо дилҳоро ба амалҳои нек ва итоат ба Худо мекашад ва одамро ба сӯи роҳи ростӣ ташвиқ мекунад.

— Дарёфти он ки дар биҳишт мартабаҳо гуногунанд ва бандагони муқарраб аз неъматҳои махсус баҳра мебаранд, моро ба кӯшиш барои наздик шудан ба Худо ва расидан ба мартабаҳои олӣ ҳидоят мекунад.

— Ин оят ҳамчунин меомӯзад, ки Қуръон бо тасвирҳои зебо ва фаҳмо неъматҳои охиратро баён мекунад, то инсонҳо ба онҳо рағбат пайдо кунанд ва ба сӯи ислом ва Қуръон ҷалб шаванд.