Сураи Аль-Иншикак — Оят 20

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «فَمَا لَهُمْ»: «Пас чаро онҳо?» ё «Чӣ чизе онҳоро бозмедорад?» — ин ибораи истифҳомӣ буда, ҳайрат ва инкорро ифода мекунад.

— «لَا يُؤْمِنُونَ»: «имон намеоваранд» — яъне ба Худои ягона ва рӯзи қиёмат бовар намекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят бо оҳанги ҳайрат ва инкор мепурсад, ки чаро ин кофирон ба Худо ва рӯзи охират имон намеоваранд? Ҳол он ки далелҳои равшан ва нишонаҳои возеҳ барояшон омадааст. Ин оят пас аз зикри ҳолати кофирон дар оятҳои пешина омадааст, ки онҳо ҳангоми хондани Қуръон саҷда намекунанд ва ба он чи дар он омадааст, таслим намешаванд. Пас, чӣ чизе онҳоро аз имон бозмедорад, дар ҳоле ки ҳақиқат равшан аст ва ҳеҷ баҳонае боқӣ намондааст? Ин савол барои он аст, ки ҳеҷ узре барои тарки имон вуҷуд надорад. Одати кофирон танҳо дурӯғ баровардан ва мухолифат бо ҳақ аст. Худо ба он чи дар синаҳояшон пинҳон мекунанд, огоҳ аст — аз саркашӣ ва андакӣ, дар ҳоле ки худашон медонанд, ки он чи Қуръон овардааст, ҳақ аст. Вале онҳое, ки ба Худо ва паёмбараш имон оварданд ва он чи Худо фарз кардааст, ба ҷо оварданд, барояшон дар охират подошест, ки ҳеҷ гоҳ канда намешавад ва кам намегардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати имон он қадар равшан аст, ки ҳеҷ баҳонае барои рад кардани он намемонад; пас инсон бояд бо инсоф ба далелҳои Қуръон назар кунад.

— Худо ҳатто саркашӣ ва пинҳонии дилҳоро медонад, аммо бо бандагонаш бо адлу раҳмат муомила мекунад ва роҳи имонро ҳамеша кушода мегузорад.

— Оят ба мо меомӯзад, ки ба Қуръон бо дили кушод гӯш диҳем ва ҳангоми шунидани оятҳои он таслим шавем, зеро дар он ҳидоят ва саодати дуняву охират аст.

— Барои муъминон муждаи подоши бепоён аст, ки ин умедворӣ инсонро ба амали нек ва имон устувор мегардонад.