Surja Et-Tarik — Ajet 12

Kuptimet e fjalëve:

• El-ard (الأرض): toka në të cilën jetojmë.
• Dhat es-sad'i (ذَاتِ الصَّدْعِ): toka që çahet e plasaritet.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar betohet në tokën që çahet e plasaritet, duke nxjerrë prej saj bimë, pemë dhe fruta të ndryshme. Ky plasaritje e tokës është një mrekulli hyjnore dhe dëshmi e fuqisë së Allahut, sepse Ai e bën tokën të thatë e të vdekur, pastaj e çan atë për të dalë prej saj gjithçka që u nevojitet njerëzve dhe kafshëve për jetesë. Ky betim vjen pas betimit në qiellin që sjell shi të pandërprerë, për të treguar se si bashkëpunojnë qielli dhe toka në sjelljen e mirësive për krijesat. Allahu i Lartësuar i përmend këto dy krijesa madhështore për të tërhequr vëmendjen e njeriut drejt fuqisë së Tij të pakufishme dhe mirësisë së Tij ndaj robërve të Tij.

Përfitimet nga ajeti:

1. Njohja e mirësive të Allahut ndaj nesh: plasaritja e tokës për të nxjerrë bimë është një prej mirësive më të mëdha që Allahu na ka dhuruar, prandaj duhet ta falënderojmë Atë për këtë.
2. Fuqia e Allahut në ringjallje: ashtu siç Allahu e çan tokën për të nxjerrë bimët, po ashtu Ai do ta çajë atë për të ringjallur njerëzit në Ditën e Gjykimit.
3. Lidhja mes shiut dhe bimësisë na mëson se çdo gjë në këtë univers është e lidhur me urdhrin e Allahut, dhe kjo na forcon besimin dhe mbështetjen tonë tek Ai.
4. Betimi i Allahut në këto krijesa tregon vlerën e tyre të madhe, prandaj duhet t'i shikojmë ato me syrin e mendimit dhe reflektimit, jo vetëm me syrin e zakonshëm.