سوره طارق — آیه 7

معانی کلمات:

• صُلْب: استخوان پشت (ستون فقرات) مرد.
• تَرائِب: جمع «تَریبَه»، به معنای استخوانهای سینه (قفسه سینه) زن.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به بیان منشأ آفرینش انسان پرداخته تا او را به تفکر در قدرت بیپایان خود وادارد. این آب (منی) که از میان استخوان پشت مرد و استخوانهای سینه زن بیرون میآید، مایه پیدایش انسان است. این بیان اشاره به آن دارد که نطفه از تمام بدن، بهویژه از ناحیه پشت و سینه، جمعآوری شده و سپس خارج میشود. برخی مفسران نیز گفتهاند که مقصود، خروج منی از میان استخوانهای پشت و سینه خودِ مرد است، نه صرفاً از مرد و زن.

خداوند با بیان این حقیقت علمی و دقیق، انسان را به شگفتی در آفرینش خود دعوت میکند؛ آفرینشی که از مایعی ناچیز و بیارزش آغاز شده و به موجودی کامل و پیچیده تبدیل گشته است. اگر انسان در این آفرینش اولیه بیندیشد، بهخوبی درمییابد که خدایی که توانسته او را از چنین مایعی بیافریند، قطعاً بر بازگرداندن او پس از مرگ نیز تواناست.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه انسان را به شناخت خویشتن و تأمل در آفرینش خود دعوت میکند تا از این راه به عظمت خالق پی ببرد.
• یادآوری ضعف و ناتوانی آغازین انسان، روحیه تواضع و فروتنی را در او تقویت میکند و غرور و تکبر را از بین میبرد.
• اثبات قدرت مطلق خداوند بر آفرینش و بازآفرینی، ایمان به معاد و روز رستاخیز را در دل انسان تقویت میکند و او را به زندگی پرهیزگارانه و مسئولانه ترغیب مینماید.
• شناخت این حقایق علمی در قرآن، نشانهای از اعجاز این کتاب آسمانی است و ایمان انسان را به وحیانی بودن آن عمیقتر میسازد.