Surat Al-Fajr — Ayat 20

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• الْمَالَ (al-māl): bandha, dhuwit, utawa apa wae kang diduweni manungsa.
• حُبًّا (ḥubban): rasa tresna, seneng banget.
• جَمًّا (jamman): akeh banget, kebak, ora ana watese.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki nerangake kahanane manungsa kang kakehan tresna marang bandha donya. Dheweke tresna banget marang bandha nganti ora gelem ngetokake kanggo sedekah ing dalan Allah. Rasa tresna kang kebacut iki ndadekake dheweke pelit lan ora peduli marang wong liya kang butuh. Sakjroning urip, manungsa kerep lali yen bandha iku mung titipan saka Allah, lan kudu digunakake kanggo kabecikan, ora mung dikumpulake lan disimpen dhewe. Tresna marang bandha kang ora ana watese iki dadi tandha yen atine wis kena pengaruh saka katresnan marang donya, nganti lali marang kewajibane marang Allah lan marang sesama. Mula, ayat iki ngelingake supaya manungsa ora kebacut tresna marang bandha, nanging kudu ngerti yen bandha iku sarana kanggo nyedhaki Allah, dudu tujuan pungkasan.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngajarake supaya kita ora dadi wong kang kebacut tresna marang bandha nganti lali marang kewajibane marang Allah.
• Kita dielingake supaya gelem ngetokake bandha kanggo sedekah lan mbantu wong kang butuh, amarga bandha iku titipan saka Allah.
• Islam mulangake supaya ati kita ora kaiket marang donya, nanging kaiket marang Allah lan akhirat.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih semangat kanggo nindakake kabecikan lan ora pelit marang wong liya.
• Ayat iki uga nuduhake yen Islam iku agama kang ngutamakake keseimbangan antarane urip donya lan akhirat, sarta mulangake supaya dadi wong kang migunani marang sesama.