சூரா அல்-ஃபஜ்ர் — வசனம் 20

சொற்பொருள்:

• وَتُحِبُّونَ – நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள்
• الْمَالَ – செல்வத்தை
• حُبًّا جَمًّا – மிக அதிகமான, மிகைப்பட்ட அன்பு (கோடி மடங்கு அன்பு)

விளக்கம்:

இந்த மனிதன் தனக்குச் செல்வம் வந்தால் அது தனக்குக் கிடைத்த கண்ணியம் என்றும், செல்வம் இல்லாதபோது அது தனக்கு ஏற்பட்ட இழிவு என்றும் எண்ணுகிறான். ஆனால் உண்மை அவ்வாறல்ல. செல்வம் வருவதும், போவதும் அல்லாஹ்வின் பரீட்சையாகும். அல்லாஹ் செல்வம் கொடுத்தால் அதற்காக நன்றி செலுத்தி, அவனது வழியில் செலவிட வேண்டும். செல்வம் இல்லாதபோது பொறுமையாக இருக்க வேண்டும்.

இந்த மனிதன் யதீம்களுக்கு (அநாதைகளுக்கு) உதவி செய்வதில்லை, அவர்களை கண்ணியப்படுத்துவதில்லை. ஏழைகளுக்கு உணவளிக்க மற்றவர்களை ஊக்குவிப்பதுமில்லை. மரபுரிமைச் சொத்தில் மற்றவர்களின் உரிமைகளைப் பறித்து, அதிகமாகச் சாப்பிட்டு விடுகிறான். இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, அவன் செல்வத்தை மிகைப்பட்ட அன்புடன் நேசிக்கிறான் – அதாவது, அளவுக்கு அதிகமாகச் செல்வத்தின் மீது பற்று வைத்து, அதை அல்லாஹ்வின் பாதையில் செலவிடாமல், அதைச் சேமித்து வைத்து, அதற்காகக் கஞ்சத்தனம் செய்கிறான். இந்த மிகைப்பட்ட செல்வப் பற்றே அவனை அநாதைகளைப் புறக்கணிக்கவும், ஏழைகளுக்கு உதவாமலிருக்கவும், மரபுரிமைச் சொத்தை அபகரிக்கவும் தூண்டுகிறது.

பயன்கள்:

1. செல்வம் என்பது அல்லாஹ்வின் பரீட்சை; அது கண்ணியத்திற்கோ இழிவிற்கோ அடையாளம் அல்ல. நாம் செல்வத்தை அல்லாஹ்வின் கட்டளைக்கு உட்பட்டு, அவன் விரும்பும் வழிகளில் செலவிட வேண்டும்.
2. செல்வத்தின் மீதான மிகைப்பட்ட பற்று ஒரு மனிதனை இறைக் கட்டளைகளை மீறவும், சமுதாயத்தில் உள்ள ஏழை எளியவர்களின் உரிமைகளைப் புறக்கணிக்கவும் தூண்டுகிறது. எனவே, செல்வத்தின் மீது நடுநிலையான அன்பு வைத்து, அதை அல்லாஹ்வின் பாதையில் செலவிடுவதே சிறந்தது.
3. அநாதைகளைக் கவனித்தல், ஏழைகளுக்கு உணவளித்தல், மரபுரிமைச் சொத்தில் நியாயமாக நடத்தல் – இவை அனைத்தும் இஸ்லாம் வலியுறுத்தும் உயர்ந்த பண்புகளாகும். இவற்றைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம் நாம் அல்லாஹ்வின் பொருத்தத்தைப் பெறலாம்.
4. செல்வம் நிலையானது அல்ல; அது ஒரு நாள் நம்மை விட்டுப் பிரிந்து போகும். எனவே, நமது செல்வத்தை நல்ல வழிகளில் செலவிட்டு, மறுமைக்கான நற்செயல்களைச் சேமித்து வைப்பதே அறிவுடையவர்களின் செயலாகும்.