Сураи Аль-Фаджр — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

— «تُحِبُّونَ»: дӯст медоред.

— «الْمَالَ»: мол, сарват.

— «حُبًّا»: дӯстдорӣ.

— «جَمًّا»: бисёр, фаровон, аз ҳад зиёд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Худованд дар бораи хислатҳои нописанди инсон аст. Гуфта мешавад, ки шумо молу сарватро бо дили худ дӯст медоред, дӯстдории бисёр ва аз ҳад зиёд, то ҷое ки ин дӯстдорӣ шуморо аз роҳи рост бозмедорад. Ин дӯстии афрота мол боиси он мегардад, ки шумо дар роҳи Худо саховат накунед ва ҳаққи онро адо нанамоед. Яъне, шумо молро барои худ нигоҳ медоред ва аз инфоқ дар роҳи Худо худдорӣ мекунед, зеро тарс доред, ки молатон кам шавад. Ин сифат — дӯстдории аз ҳад зиёди мол — яке аз хислатҳои зиштест, ки инсонро ба бухл ва худбинӣ тела медиҳад ва ӯро аз ёрии ниёзмандон ва адои ҳуқуқи вожиб бозмедорад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дӯстдории аз ҳад зиёди мол метавонад инсонро аз роҳи Худо дур кунад ва ба бухл бикашонад.

— Мол дар ҳақиқат неъмати Худованд аст ва бояд дар роҳи Ӯ сарф шавад, на танҳо барои ҷамъоварӣ ва нигоҳдорӣ.

— Ислом моро ба саховат, ёрии ниёзмандон ва адои ҳуқуқи дигарон тарғиб мекунад, то ки дилҳо аз худбинӣ пок шаванд.

— Дӯстдории дурусти мол он аст, ки онро воситаи наздикӣ ба Худо ва хизмат ба халқ гардонем, на воситаи ғурур ва бухл.

— Ин оят моро ба муҳосибаи дилҳо даъват мекунад, то бубинем, ки оё дӯстдории мол дар дили мо ҷои имон ва саховатро танг накардааст.