سورت فجر — آیت 20

د معني کلمي:

• «حُبًّا جَمًّا»: ډېر زيات او له حده زيات مينه، يعنې دومره زياته مينه چې په زړه کې بل څه ته ځای پرېږدي نه.

د آيت تفسير:

دا آيت د انسان د هغه حالت بيان کوي چې په مال باندې دومره زياته مينه کوي چې له حده تېريږي. انسان داسې مال سره مينه کوي چې دا مينه يې په زړه کې د الله تعالی د امر او د بندګانو د حقونو څخه مخنيوی کوي. دا مينه دومره سخته وي چې انسان په خپل مال باندې بخل کوي، يې نه لګوي، او نه يې د الله په لاره کې انفاق کوي. د مال دا مينه انسان داسې اندازې ته رسوي چې هغه د نورو حقونه هم خوري، لکه د ميراث حقونه، او د يتيم او مسکين په حق کې هيڅ رحم نه کوي. دا هغه مينه ده چې انسان يې په دنيا کې ډوبوي او د آخرت د چمتووالي څخه يې غافلوي.

د آيت څخه فايدې:

1. دا آيت موږ ته ښيي چې د مال سره مينه بايد معتدله وي، نه له حده زياته، ځکه چې له حده زياته مينه انسان له الله څخه ليرې کوي.
2. اسلام موږ ته دا درس راکوي چې مال د آزموينې وسيله ده، نه د عبادت هدف، نو بايد يې د الله په لاره کې ولګوو.
3. دا آيت موږ ته يادونه کوي چې د مال سره مينه بايد موږ د نورو په حقونو کې ظلم ته وهڅوي، بلکې بايد سخاوت او ايثار ته يې وهڅوو.
4. دا چې الله تعالی په دې آيت کې د مال له حده زياتې مينې څخه منع کړې، دا ښيي چې اسلام د دنيا او آخرت د توازن غوښتونکی دی، او موږ ته دواړه په نظر کې نيول ښيي.