Сураи Аль-Фаджр — Оят 22

1. Маънои калимаҳои оят:

— «وَجَاءَ»: омад, ҳозир шуд.

— «رَبُّكَ»: Парвардигори ту, яъне Аллоҳ таоло.

— «الْمَلَكُ»: фариштагон (ин ҷо исми ҷинс аст ва маънои ҷамъро дорад).

— «صَفًّا صَفًّا»: саф-саф, яъне сафҳо паси ҳам.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло ба Пайғамбари худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хабар медиҳад, ки дар рӯзи қиёмат Парвардигори ту барои доварӣ ва ҳисоб кардани бандагонаш меояд, ва фариштагон саф-саф, гурӯҳ-гурӯҳ ҳозир мешаванд. Ин омадан ба он гуна аст, ки сазовори бузургии Аллоҳ таолост ва бандагони Ӯ наметавонанд онро ба таври комил дарк кунанд. Ҳамаи фариштагон сафҳои паси ҳам истода, ба фармони Парвардигори худ интизоранд. Ин манзара бузургии рӯзи қиёматро нишон медиҳад ва ба инсон хотиррасон мекунад, ки он рӯз ҳамаи офаридаҳо барои ҳисобу китоб ҳозир мешаванд ва ҳеҷ кас аз доварии Аллоҳ пинҳон намемонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша ба ёди рӯзи қиёмат бошад ва худро барои он рӯз омода созад.

— Бузургии Аллоҳ таоло ва фармонбардории фариштагон ба Ӯ дарси ибрат аст барои мо, ки мо низ ба фармонҳои Парвардигор итоат кунем.

— Рӯзи қиёмат рӯзи адлу инсоф аст, ки ҳеҷ зулме нахоҳад буд ва ҳар кас сазои аъмоли худро мебинад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дунё гузаро аст ва бояд барои охират тайёрӣ бигирем, то дар он рӯзи бузург сарбаланд бошем.