Сураи Аль-Фаджр — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

• كَلَّا: ҳаргиз, не; ин калима дар ин ҷо барои рад кардани рафтори нодурусти одамон ва оғози бӯҳиши ҷазо омадааст.
• دُكَّتِ: кӯбида шуд, ҳамвор карда шуд, реза-реза гардид.
• دَكًّا دَكًّا: борҳо ва пайиҳам, яъне такрор ба такрор кӯфта шудан.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят рафтори нодурусти инсонҳоро, ки ба сарвати дунё мағрур шудаанд ва аз охират ғофиланд, рад мекунад ва мефармояд, ки ин гуна зиндагӣ кардан ҳаргиз дуруст нест. Он гоҳ ки замин ба шиддат ҷунбида, кӯбида ва ҳамвор карда мешавад, кӯҳҳо нест мешаванд ва ҳар бинои болои он фурӯ мерезад, он рӯз ҳамаи ҳақиқатҳо ошкор мегарданд. Ин ҳодиса як бор на, балки пайиҳам ва такрор ба такрор ба амал меояд, то замин комилан ҳамвор гардад. Дар он рӯзи бузург ҳисобу китоби аъмол оғоз меёбад ва ҳеҷ кас наметавонад аз ҷавобгарӣ бигурезад. Он гоҳ инсонҳое, ки дар дунё аз ёди Аллоҳ ва охират ғофил буданд, пушаймон мешаванд, вале пушаймонии онҳо дигар фоидае нахоҳад дошт, зеро вақти амал гузаштааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро ва фоний аст ва набояд ба он мағрур шавем.
• Замин ва ҳар чизе, ки дар он аст, рӯзе нест хоҳад шуд; танҳо амалҳои нек ва ихлоси мо боқӣ мемонанд.
• Ин оят даъват мекунад, ки пеш аз фаро расидани рӯзи ҳисоб ба сӯи Аллоҳ тавба кунем ва амалҳои солеҳ анҷом диҳем.
• Ёди охират дилро нарм ва инсонро аз ғурур ва худписандӣ дур медорад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати нестшавии дунёро ҷиддӣ бигирем ва барои охирати худ тайёрӣ бинам, то дар он рӯзи сахт пушаймон нашавем.